محبت و مهرباني

راوی حاج اسماعیل قاآنی : یادم است یک روز عصر به اتفاق سردار ناصرى و دو نفر از برادران مسؤول افغانى به یکى از مناطق درگیرى افغانستان رفتیم تا اوضاع را از نزدیک بررسى کنیم. در آن منطقه‏اى که ما ایستاده بودیم. مردم زندگى مى‏کردند و طرفیین مواضع یکدیگر را زیر آتش گرفته بودند. چند لحظه‏اى از ایستادن ما در آن منطقه نگذشته بود که دیدم سردار ناصرى چند قدم از من دورتر رفتند و به بچه‏اى که آن جا ایستاده بود نگاه مى‏کردند. وقتى برگشت از مردمى که آن جا ایستاده بودند سؤال کرد که صورت این بچه چرا زخمى شده است - تقریباً نصف صورت بچه زخمى بود با دیدن این صحنه سردار ناصرى با تأسف و تأثر شدیدى گفت: معلوم نیست این بچه با این وضعیت چند روز دیگر زنده باشد. در ادامه گفت: اگر آدم همه کارها را کنار بگذارد و چند دستگاه آمبولانس با تجهیزات درمانى بیاورد و به مشکلات درمانى مردم افغانستان رسیدگى کند باارزش‏تر از کارهایى است که ما داریم انجام مى‏دهیم.