اوقات فراغت

راوی فاطمه بیگم هاشمی : زمانى که در تهران به اتفاق آقاى ناصرى سکونت داشتیم یکروز عصر جمعه آقاى ناصرى به اتفاق خانواده‏اش به خانه ما آمدند، چون نزدیک خانه ما یک مکان باصفا و سبز و خرمى بود قرار شد چند دقیقه‏اى از خانه بیرون رفته و در این مکان راهى برویم. بچه‏ها هر کدام به طرفى رفته بودند تا از سبزى‏هاى بیابانى براى خود جمع کنند. آقاى ناصرى هم دست زهرا دختر کوچکش را گرفته بود و دنبال سبزى مى‏گشتند. من هم پشت سر آقاى ناصرى راه مى‏رفتم. آقاى ناصرى هنگام راه رفتن این شعر را با خود زمزمه مى‏کرد: بیا بریم به مزار ملا محمدجان.از حاجى پرسیدم این چه شعرى است که مى‏خوانى؟ مى‏شود براى ما توضیح بدهید که معنى این شعر چیست؟حاجى برگشت و گفت: مگر این شعر را تابحال نشنیده‏اى؟ خیلى شعر خوبى است. بعد گفت: فاطمه مى‏دانى مزار کجاست؟ گفتم: حتماً مزار شریف است. گفت: بله. بعد گفت: داستانش مفصل است وقتى همه بچه‏ها دور هم جمع شدند برایتان تعریف مى‏کنم.