وصیت شماره 1 - شهید محمدرضا محمدی پاوئی

ای مادر گرامی و پدر مهربان از اینکه من را به بیست سال رساندید خیلی متشکرم مادر جان به تو خیلی رنج و زحمت داده ام و همین طور پدرم امیدوارم مرا ببخشید و مرا بیامرزید مادر آرزو داشتم که شما و پدر به آرزوی من عمل کنید امید است که شما از دست من راضی باشید بیشتر از همه، خواهران و برادرانم دوست دارم که به مزار من بیایند شبهای جمعه یادتان نرود هر جا که مرا به خاک می سپارید پهلوی اقوامم مرا به خاک بسپارید و در ضمن از شما خواهش دارم که هرگز بر سر خاک من گریه نکنید زیرا پسرتان در راه خدا شهید شد. مادر تو را قسم می دهم به خدا مرا حلال کنی، تا آسوده بمیرم من آماده برای شهادت هستم هیچ ترسی از شهادت ندارم و پدر جان شما مرا حلال کنید من انسان خوبی نبودم و در حقتان اگر بدی کردم به آن مهر و محبتی که دارید من را ببخشی و تو را به خدا قسم حلالم کن. همه و همه خدا نگهدار. این بود وصیت نامه من.