وصیت شماره 1 - شهید احمد ماه پیشانیان

« بسم الله الرحمن الرحيم » « يا ايهاالذين آمنوا قاتلوا الذين يلونكم من الكفار وليجدوا فيكم غلظه و اعلموا ان الله مع المتقين » اى اهل ايمان با كافران از هركه با شما نزديكتر است شروع به جهاد كنى و بايد كفار در شما درشتى و نيرومندى و قوت و پايدارى حس كنند و بدانيد كه خدا هميشه يار پرهيزكاران است ). سپاس خداى را كه ما را از گمراهى و ذلت نجات داد و در راه امامان و انبياء قرار داد و ملت شهيد پرور اصفهان را از زير چنگال دشمنان نجات داد از مردم شهيد پرور مى خواهم كه صفهاى نماز جمعه را ترك نكنند و با پر كردن اين صفوف مشت محكمى بر دهان آمريكا و صدام بزنند و از مردم مى خواهم تفرقه نيندازند و از خط ولايت فقيه دور نشوند ، انشاء الله كه كربلا را فتح مى كنيم و چشم دشمنان را به پيروزى خود كور مى كنيم ، خداوندا توفيق يافتم كه در راه تو و به ياد تو كشته شوم و خيلى خوشحال شدم ، در جوار ايثارگران بجنگم ، خداوندا عمر امام عزيزمان را مانند عمر خورشيد طولانى بگردان و كسانيكه بر ضد روحانيون هستند ريشه كن بگردان و پيام من به خانواده عزيزم ببخشيد كه نتوانستم عصاى پيرى شما باشم ، من امانتى بودم نزد شما و مادرم شما امانت خود را درست تربيت كرديد و اگر من شهيد شوم هيچ وقت درسوگ من اشك نريزيد ، همانطوريكه امام عزيزمان در سوگ فرزندش اشك نريخت و از برادرانم مى خواهم كه از خط ولايت فقيه دور نشوند و اگر خواستيد من از دست شما راضى باشم با هم خوب و متحد باشيد و از برادر كوچك خود مى خواهم كه با درس خواندن خود مشت محكمى بر دهان آمريكا و زورگويان بزنى مادر عزيزم كارى كردى كه فاطمه زهرا (س) ازدست تو خشنود باشد و در آن دنيا نزد خدا و فاطمه زهرا روسفيد باشى اين بود وصيت‌نامه بنده حقير شما . مادرم ، گريه برايم نكنى ، آه و ناله در عزايم نكنى خدا مى خواست كه تو بى پسر بشى مثل ليلائى على اكبر بشى. از دوستان و آشنايان و اقوام مخصوصا مادر و برادرانم مرا حلال كنيد. خداحافظ. « والسلام » 27/1/67