وصیت شماره 1 - شهید حمیدرضا بصراوی

به نام خدا خدایا تو را شکر می کنم که راه شهادت را بر من گشودی خوش دارم که کوله بار هستی خود را که از غم و درد انباشته است بردوش بگیرم و عصازنان بسوی صحرای عدم رهسپار شوم خوش دارم که از همه چیز و همه کس ببرم و جز خدا نیستی و همراهی نداشته باشم بنابروظیفه که هر مسلمان در نوشتن وصیت نامهم دارد بر ان شدم که کلماتی چند به عنوان وصیت بنویسم در زندگی دو راه برای افراد وجود دارد راهی که انسان را به تباهی و پوچی می کشاند و ان انتخاب زندگی دنیا و دنیا دوستی است و باعث می شود هر فردی که در این مورد قدم بردارد فکر و ذکرش همیشه به دنبال پول و مقام و شهوت و دیگر مظاهر زندگی دنیوی شود دوم راهی که انسان را به کمال وسعادت ابدی می رساند و ان برگزیدن حیات اخروی و دوستی خداوند و ا ولیاء خداست و هر کس در این راه قدم گذارد باید سختی ها و مشکلاتی را که در این دنیای فانی برای او پیش می اید تحمل کرده و در همه اطاعت خدا و دوری از هواهای نفسانی را پیشه کند و من راه دوم را انتخاب کردم و به همین سبب به حمایت از انقلاب اسلامی و رهبری بزرگوار و پیامبرگونه حضرت امام خمینی برخاستم و به مبارزه با دشمنان اهم دشمنان داخل و خارج مانند صدام و امریکا برخاسته ام و شما را به همین راه دعوت می کنم من احتیاج به کفن ندارم بلکه دوست دارم به لباس مقدس سپاه به خاک بگذارید و این لباس ها را هم دوتس مانند کسی که می خواهد داماد شود مادر و پدرم به تنم کند و سرم را شانه زند و به بدنم عطر بزند چون می خواهم به نزد خدا بروم باید تمیز باشم صحبتهایی که داشتم با شما خانواده و دوستانم نوشته ام ولی این را بدانید که هر کسی روی این زمین هست باید جان به جان افرین تسلیم کند و برود ودر پایان برای رهبر کبیر انقلاب اسلامی امام خمینی دعا کنید چون ایشان نورچشم این ملت است