وصیت شماره 1 - شهید احمد شفیعی پورچومی

بسم الله الرحمن الرحیم صلوات و رحمت بی پایان الهی بر یگانه منجی عالم بشریت مهدی موعود(عج) و نائب بر حقش حضرت امام و با سلام و درود به رهبر معظم شهدا. چند جمله ای به عنوان وصیت می نویسم خدایا تو را شکر می گویم که به من توفیق دادی که ردر راهت قدم بردارم و بر غلیه دشمنان اسلام بجنگم و به شهادت برسم. خداوندا تو خود شاهدی که من هدفی جز تو و هدفی جز پیوستن به لقاء تو را نداشتم و هیچ عاملی جز تو عامل حرکت من نبوده است و به عشق و علاقه خود و محبت به تو پای در این میدان نبرد حق علیه باطل نهادم تا از دین اسلام و قرآن دفاع کنم و از تو می خواهم که شهادت مرا در راه خودت قرار دهی و به پدر و مادرم صبر عنایت فرمایی. خدمت پدر و مادر گرامیم سلام عرض می کنم و از آنها می خواهم که مرا به خاطر اینکه نتوانستم زحمت های آنها را جبران کنم ببخشند و از اینکه من به شهادت رسیدم برای من گریه نکنید چون که خداوند تا نخواهد و عشق به کسی نداسته باشد هرگز به شهادت نمی رساند و از مادرم می خواهم که شیرش را بر من حلال کند و اگر اشتباهی از من سر زده است به بزرگی خودشان ببخشند. از برادرانم می خواهم که در هر کاری که هستید خدا را در نظر داشته باشید و هرگز خدا را فراموش نکنید و راه شهدا را ادامه دهند و نگذارید که خون برادرانتان پایمال شود. و از خواهرانم می خواهم که زینب گونه پیام شهیدان را زنده نگه دارند و زینب گونه حجاب اسلامی خود را ادامه دهید و از امت شهید پرور می خواهم که که پیرو فرمان امام که همانا فرمان خدا و رسول اوست باشید و امام را تنها نگذارید از ماردم می خواهم که به فرمان منافقین گوش ندهد و به آنها بگوید که ای کاش تیر به گلوی فرزندم می خورد تا مردم بدانند پسرم خونش رنگین تر از خون شهیدان دیگر نیست و از علی اصغر عزیز تر نیست. می دانم که در انتظار آمدن من ثانیه شماری می کنی ولی چه کنم در زمانی که خدا مرا به جهاد و به مهمانی دعوت کرده است و باید عاشقانه در ملاقات خدا شتافت پس صبر را سر لوحه زندگی خود قرار دهید که خدا صابرین را دوست دارد. در پایان از همه دوستان و خویشاوندان حلالیت می طلبم و امیدوارم که مرا ببخشید به خصوص برادران بسیج از آنها نیز می خواهم که مرا ببخشند و همیشه سنگر خود را خالی نگذارند دایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار رزمندگان اسلام پیروزشان بگردان 1365/10/25 احمد شفیعی پور