وصیت شماره 1 - شهید محمدرضا محمدی دینانی

بسم الله الرحمن الرحیم الحمد الله الرب العالمین ئ الصلوة و السلام علی المرسلین خدای را سپاس که مرا جان داد ، مرا ایمان داد و مرا به صراط مستقیم ، انشاءالله هدایت نمود و چه بقایی که به ما ارزانی نداشت از خاتم انبیاء تا چهاده معصوم که برای شناخت طریق مستقیم مقید ساخت و چه انقلابی و امامی که به ما نداد. آه خدایا تو را چگونه بستایم چگونه نام مقدست را بر زبان کثیفم جاری کنم . خدایا الها به سویت آمدم با کوله باری از گناه و معصیت ولی با یک دنیا امید و و با وساطت آبرومندانت ، معبودا به کثرت گناهانم منگر؟ کرمت لطفت به بزرگواری بنگر ، معبودا تو نوید عفو و بخشش مرا داری تو خود مرا خواندی تو نامیدی را خطا دانستی و من هم آمدم خدایا خودت مرا بپذیرا باش و بیامرز خدایا محجوبم دلتنگم چشم گریان دارم و قلب افسرده و محزون چه ساعتها که تفکر نکردم به چه ؟ به اینکه آیا خدایا می شود روزی این حقیر با بدنی پاره پاره و خونین به سویت پر بکشم تا از این رنج و مشقت دنیا از این زرو زیور ها ، از این مادیات ، از نفسانیات از شهوات ، از خوی حیوانی رها گردم به شهدا به صلحاء بپیوندم در جوار رحمتت آسوده خاطر باشم ؟ خدایا مگر شهدا به تو چی گفتند و رفتند خدایا چقدر دیگر داغ ببینم ، چقدر خون جگر بخوریم ، چقدر غبطه بخوریم ای خدا شهدا رفتند ولی ما هنوز در خم یک کوچه هستیم ، خدایا باز هم صبر می کنم به خدا قسم اگر این جنگ هم به پایان برسد ولی من هنوز زنده باشم به لبنان به افغانستان به فلسطینبه آینده خواهم رفت تا سرانجام روزی من هم به آرزوی خود برسم ، از بس درد این کوههای کوهستان راه رفتم و در این دشتهای جنوب دویدم و در آبهای هورواروند غوطه خوردم پاهایم آبله و بدنم خونین شد ولی به عشق این کاروان سالار او پای ننشستم تا روزی من هم به خیل ایشان بپیوندم . اللهم الرزقنا توفیق الشهادت فی سبیلک بحق محمد و اله الطاهرین. والسلام 1365/10/10