وصیت شماره 1 - شهید محمدرضا فصیحی زاده

به نام خدا و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون مپندارید آنان که در راه خدا کشته شدند مرده اند بلکه زنده اند و پیش خدای خویش روزی می خورند با سلام فراوان بر امام زمان و نایب برحقش خمینی کبیر این پیرجماران در هم کوبنده ستمگران رسوا کننده مستکبران یاور و همدم مظلومان قلب تپنده همه مستضعفان الدنیا مزرعه اخره پس سعی در برداشتن توشه کنید ما که توشه ای جز گناه نتوانسته ایم با خود ببریم و این سخن مبالغه نیست یک حقیقت است اگر امیدوارم به رحمت خدای خویش نبودم مایوس می گشتم چرا که اگر پروردگار ما می خواست با عدل خویش با ما برخورد کند اگر چه یک گناه و معصیت در محضر خدا کرده باشیم که حتما کره ایم سزاوار آتش قهر خداییم. من گله دارم از افرادی که خود را انقلابی می دانند و شاید این را هم با زبان نگویند ولی با اعمالی که انجام می دهید متذکر می شوند من از ان اقایانی که کارهایی را انجام می دهند و به کارهای دیگر انها منافات دارد و نیز خود را تبرئه می کنند گله دارم چرا افرادی خود را در لباسهایی جا می زنند که مال انها نیست یا چرا اگر داخل این لباسهایی شوند خود را طاهر نمی کنند این سخن برای منافقان نیست این سخن از برای کسانی است که منافقانه عمل می کنند که یا متوجه نیستند و یا اگر هم متوجه باشند خود را به ناآگاهی می زنند و در اخر هم اگر کسی اشتباه انان را متذکر می شود اگر خود را تبرئه نکنند چنان گستاخانه به ان فرد به مقابله بر می خیزند که دیگر خلافکاری های انها را حتی به روی خود انها هم نیاورند. زن و شوهر که اصل و اساس خانواده را تشکیل می دهند با یکدیگر سازش داشته باشند و مهربان باشید اگر چنین باشند خدا هم در رابطه با زندگی دنیوی انها نیز فرجی خواهد رساند باز هم دعا می کنم و از خدا خواهان انم که مرا از این گل زهارها و بیچارگی نجات دهد و برای من الگویی قرار دهد که ؟؟؟؟