وصیت شماره 1 - شهید حسین صادقی

باسمه تعالى ( فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملا صالحا و لا يشرك بعباده ربه احدا ) هر كس كه مى خواهد به لقا خداوند تعالى برسد بايد نيكوكار باشد و در پرستش خداوند تبارك و تعالى هرگز احدى را با او شريك نگرداند . با درود و سلام بر رهبر كبير انقلاب اسلامى امام خمينى و با سلام بر اميد امام و اميد مستضعفان جهان منتظرى و با سلام بر شهداى راه حق و حقيقت از هابيل تا كربلاى حسينى تا جبهه هاى جنوب و غرب كشور و به اميد شفاى مريضان اسلام خصوصا امام جمعه شهرمان حضرت آيت الله طاهرى و همچنين معلولين و مجروحين . حال كه در اين راه نه به خاطر ملت بلكه به خاطر رضاى خدا خود را افسرده نموده ام حمد و سپاس او را به جاى مى آورم كه او رحمان و رحيم است خدايا مى دانى كه چه ميكشم ، پندارى كه چون شمع ذوب ميشوم ، من از مردن نميترسم اما مى ترسم بعد از من ايمان را نابود كنند و مى سوزم كه روشنايى بميرد و بزودى تاريكى همه جا را بگيرد خدايا به محمد پيامبرم بگو كه پيروانت حماسه‌ها آفريدند به على (ع) بگو كه شيعيانت غوغا به پا كردند و به حسين بگو كه خونت در رگهاى ما همچنان ميجوشد به او بگو كه از آن خونها لاله ها روئيد ولى ستمگران لاله ها را بريدند اما باز هم لاله ها روئيدند خدايا من تصميم خود را گرفته ام و سريعترين را ه را انتخاب نمودم كه همان شهادت در راه توست معبودا تا كنون در مدت اين چند سال در چنين حالتى نبوده ام و حال خيلى شاد هستم و ميپندارم كه آخرين پيامم را بر روى كاغذ مينويسم بسيار خوشحال هستم و از خود بى خود شده ام . ميپندارم كه ائمه اطهار براى پذيرائى من آماده شده اند و مى پندارم كه شهداء را ميبينم و با آنها همسفر شده ام خدايا دوست دارم با پيامبرم - با على - با على اكبر و على اصغر همنشين شوم و خدايا تو را سپاس كه اين از خود بى خود شدن را به من عطا كردى خدايا بين من و دوستانم فراق و دورى حاصل مكن . معبودا از عشق تو و مولايم حسين ديگر نمى خواهم در اين دنياى فساد و تباهى زندگى كنم . پروردگارا دوستى و محبت با تو چقدر صفا دارد اگر مى دانستم چنين است زودتر خودم را آماده مى ساختم تا در كنار دوستانت جاى گيرم . خدايا دوست دارم زودتر به آرزويم برسم . و اى برادرانم دنيا هيچ ارزشى ندارد دنيا هيچ سودى ندارد آنچه كه باقى مى ماند آخرت است و اعمال انسانها چرا خود را اسير دنيا نموده‌ايد ماديت و فساد و تباهى دنيا نموده‌ايد ، اكنون بهترين وقت براى توبه كردن و جهاد در راه خداست نمى دانم چه مينويسم اين نوشته ها را از روى احساسات نمى نويسم بلكه از روى يقين و ايمان مينويسم .شور و شوق سراسر وجودم را گرفته است مى نگرم كه وقت سفر فرا رسيده است . آرى اى دوستان من بسوى پروردگارم سفر كردم . برادران ديگر دوست خود را نخواهيد ديد اگر من نتوانستم حق دوستى و محبت را ادا كنم مرا ببخشيد و مورد عفو قرار دهيد . و شما اى پدر و مادر عزيزم مرا حلال كنيد و تو اى مادرم شيرت را حلالم كن و همچنين اى پدر كه اينقدر زحمت كشيدى تا مرا به اينجا برسانى يعنى به سن 15 سالگى و افتخار كنيد كه فرزندتان به آرزويش رسيد به آرزويى كه سالها در دلش نهفته بود و همچنين افتخار كنيد كه حسين وا ر شهيد شد . وصيت ديگر من اين است كه اى جوانها ؟؟؟ كه در رختخواب ذلت بميريد كه حسين (ع) در ميدان نبرد شهيد شد؟؟؟؟؟؟؟ والسلام