امر به معروف و نهی از منکر

به روایت از طیبه شجاع : یکی از خاطراتی که پدرم تعریف می کردند در رابطه با امر به معروف بود که مدتی از خدمتشان را در پارک ملت بودند و هرکس که از پدرم می پرسید که شما چکار می کنید و شغلتان چیست ؟ می گفتند : هیچی من مزاحم مزاحمان هستم و پدرم تعریف می کرد که یک روز توی پارک دو جوان با تیپ رپی راه می رفتند و همراهشان پنجه بکس و چاقو داشتند رفتم و با آنها صحبت کردم و گفتم : آیا شما مرد هستید یا نامرد ؟ آنها گفتند : معلوم است مرد هستیم گفتم : آیا داشتن پنجه بکس و چاقو نشانه ی مرد بودن شماست آنها را برای چه همراه خود برداشته اید ؟ گفتند : اگر دعوا شد می خواهیم از آنها استفاده کنیم گفتم : مرد با اینطور چیزها دعوا نمی کند و اگر وقتی دعوایی پیش آمد خودش با دست خالی ازخودش دفاع می کند و اگر با دست خالی از خودت دفاع کردی مرد هستی نه با چاقو . چون چاقو نشانه ی نامردی است وبا صحبتهایی که پدرم با آنها می کند آنها قول می دهند که ازآن استفاده نکنند و از پدرم تشکر می کنند و پدرم هم ازآنها تشکر می کند بخاطر اینکه به صحبتهایش گوش دادند . چند قدمی که می روند برمی گردند ووسایل چاقو و پنجه بکس را به پدرم تحویل می دهند و می گویند خیلی متشکریم که ما را راهنمایی کردید و حرفهایتان کاملاً درست بود واینها را ما به شما می دهیم که برای یادگاری از ما داشته باشید و اگر یک وقت اینها را به منزل ببریم امکان دارد دوباره وسوسه بشویم و دوباره از آنها استفاده کنیم و قول می دهیم که دیگر از اینها نخریم.