خاطره شماره 10 - شهید سیدعلی ابراهیمی

راوی حسین ظریفی: در مدتی که خدمت برادران ارتش بودیم، یکروز چای خشک نداشتیم تا برادران بسیجی برای رفع تشنگی چای بنوشند. از ما درخواست تهیة چای نمودند. گفتیم: باید صبر کنید تا برادر ابراهیمی بیاید و خودش پیگیر قضیه باشد تا از اهواز برای ما چای بیاورند، اینجا نمی توانیم کاری انجام دهیم. بعضی از برادران به سنگر پشتیبانی یکی از گردانها دسترسی پیدا کرده و یک کیسه چای برداشته و همراه خود آورده بودند. کیسه چای را مدت 10، 15 روز مصرف کردیم. وقتی برادران ارتش فهمیدند، نیروهای ما کیسة چای را برداشته و مصرف کرده اند، پیش ما آمدند و گفتند: این یک کیسة چای، مصرف 6، 7 نفر از نیروهای ما در مدت یک ماه بوده که شما آن را برداشته و در این چند روز مصرف کرده اید. مشکلاتی از این قبیل در مجموعة خودمان داشتیم. برادر ابراهیمی جهت رفع چنین مشکلاتی با برادران ارتش، صحبتهایی کرد و آنها به این نتیجه رسیدند که ما نمی توانیم از فرم غذایی آنها پیروی کنیم و خواه ناخواه غذایی که برای ما در نظر می گرفتند بسیار کم بود. با این وجود برادران ارتش روی آن صداقت و خلوص نیتی که داشتند هیچ موقع به روی خودشان نمی آوردند ولی بعضی مواقع به صورت کنایه یا شوخی مسائل را مطرح می کردند که آقا، برادران بسیجی، غذای یک ماه را در 5 روز یا 10 روز می خوردند. در صحبتهایی که با برادر ابراهیمی داشتند، می گفتند: این سهمیه ای است که در یک ماه باید مصرف شود و ما هم بایستی از آن تبعیت کنیم. ایشان در جواب آنها می گفت: ما با این فرم غذایی که شما مطرح می کنید، نمی توانیم کار کنیم، چون نیروهای ما، نیروهای روستایی هستند و برای به دست آوردن توان رزمی، مصرف غذایی بالایی دارند. بالاخره با پیگیریهای برادر ابراهیمی و تلاشهای او، مشکل نیروها از این جهت حل شد.