خاطرات جنگي

راوی سیدهاشم آراسته: شهید محمد صمدى، مسئوولیت اعزام نیرو و پذیرش پرسنل را به عهده داشت. او در یکى از روستاهاى ایلام به دنیا آمده بود و در دانشگاه تهران تحصیل کرده بود. بعد از اینکه امام بزرگوارمان فرموده بودند که گندم بکارید و از افرادى که به شهرها آمده بودند، خواسته بودند که جهت خودکفایى کشور، به روستاها رفته و کشاورزى کنند. وى به همسرش مى‏گوید مى‏خواهم تهران را ترک کنم و به ایلام بروم و طبق گفته امام بزرگوارم کشاورزى کنم ولى با مختلفت همسرش روبرو مى‏شود. همسرش طلاق مى‏گیرد و او دست پسر 5 ساله‏اش را گرفته به ایلام مى‏رود و بعد بطرف روستاى خود حرکت مى‏کند. در بین راه بر اثر تصادف، فرزندش کشته مى‏شود و خودش زخمى مى‏شود. بعد از به دست آوردن سلامتیش، زمینهایشان را زیر کشت گرفته، شروع به کار مى‏کند. مدتى کشت مى‏کند تا اینکه عراق متجاوز به میمک حمله مى‏کند. سپاه اعلام مى‏کند: هر کس آموزش نظامى دیده کمک کند او که در تهران آموزش دیده بود به سپاه ایلام رفته، آر پى جى تحویل مى‏گیرد و خود را به میمک مى‏رساند. پس از اینکه 30 تانک دشمن را شکار مى‏کند؛ توسط عراقیها اسیر مى‏شود. او را به داخل شهر مهران مى‏برند و به درختى مى‏بندند و نگهبانى را براى مواظبت او مأمور مى‏کنند. فرماندهان نظامى عراق سرمست از پیروزى بر مهران دور هم نشسته، مشغول عرق خوردن مى‏شوند. شهید صمدى پس از تلاشى زیاد طناب را باز مى‏کند و سرباز نگهبان را گرفته و با ضربه‏اى او را مى‏کشد. بعد اسلحه او را برداشته، خود را به فرماندهان عراقى مى‏رساند، دو نارنجک را در یک زمان پر تاب کرده و با اسلحه آنها را به درک واصل مى‏کند. بعد جیپ آنها را برداشته، پارچه سفیدى بر آن بسته و به طرف نیروهاى خودى مى‏آید. خانواده‏اش چند روزى مى‏بینند از او خبرى نشد. به جستجوى او مى‏پردازند پس از جستجوى زیاد بچه‏ها خبر شهادتش را مى‏دهند و مى‏گویند: زیر تانک رفت و له شد. خانواده او به ماتم مى‏نشینند و براى او مجلس عزا مى‏گیرند. شهید صمدى بعد از آمدن به گلان، به ایلام مى‏رود و مى‏بیند که صداى صوت قرآن مى‏آید. با خود مى‏گوید: بروم و فاتحه‏اى بخوانم. داخل مسجد مى‏شود مى‏بیند که عکسش را به در و دیوار زده‏اند و پدر و برادرش کنار درب ایستاده‏اند با ورود وى مجلس به هم مى‏خورد و فراق و دورى به وصال و روبوسى مبدل مى‏شود.