قدرت روح و کرامت نفس

ز کرخه تا اروند ! در سال 1361 اینجانب سرباز ارتش جمهوری اسلامی بودم و در منطقه اندیمشک در پادگان دو کوهه خدمت می کردم و گاهی اوقات به رزمندگان بسیجی که در منطقه سایت 4 و 5 مستقر بودند، سرکشی می کردم و باز در ساعتی مقرر به پادگن مراجعه می نمودم. در یکی از روزهای گرم تابستان به اتفاق جمعی از همشهریان به کنار رودخانه کرخه رفتیم و برای اینکه مقداری از اثرات گرمای سوزان آفتاب را بر خودمان بوسیله آبهای سرد کرخه بکاهیم، به شنا پرداختیم. در میان جمع ما شهید بزرگوار (مهدی ذهبی ) هم بود . همگی لباتسهایشان را از تن در آوردند و خود را به داخل آب انداختند . در این هنگام شهید را دیدم که فقط نظاره گر بچه ها بود. از وی پرسیدم : چرا شنا نمی کنی؟! گفت: (شنا یاد ندارم ). وی را با اصرار فراوان به درون آب فرا خواندم و گفتم : نترس و لباسهایت را بکن و در همین کنار آب با ما شنا کن ! شهید درخواستم را اجابت نمود و به میان آب آمد. ناگهان متوجه شدم که به درون آب فرو رفته ! من برای نجات وی تلاش فراوانی کردم ولی چون خودم خیلی شنا بلد نبودم موفق به نجاتش نشدم . وقتی متوجهه عدم موفقیتم شدم ، سر از میان آب برداشته و فریاد کردم : کمک ...! که تنها یک نفر از افرادی که آنجات شنا می کردند یک تیوپ پر از آب داشت و آنرا به طرف ما پرتاب کرد و با کمک هم او را روی تیوپ نشانده و به هر زحمتی که بود از غرق شدن نجات دادیم این خاطره همیشه در نظر بنده مجسم بود تا آنکه در هنگام تشییع پیکر پاک شهید، وی را ملبس به (لباس غواصی) دیدم و متعجب شدم که چطور شد که شهید شنا نمی دانست و اکنون لباس غواصی به تن دارد و بر من معلوم شد، ههنگامی که اراده انسان از ایمان و عقیده سرچشمه گیرد همه مشکلات را پیش روی او آسان می کند ! و (ذهبی) که دیروز قادر به نجات خود از کنار رود کرخه نبود ، لباس غواصی به تن می کند و در اعماق رود خروشان اروند به پیش می رود و در عملیات آزاد سازی فاو شرکت می نماید و سر انجام به شهادت می رسد!