نوافل و نماز شب

راوی ن.م کفاش : کردستان بود و زمستانی بسیار سرد، خون بود و آتش، حق بود و باطل، اولیاء الله بودند و اولیاء شیطان با همدیگر در یک پیکار شدید سخت. زمستان سال 62 در ارتفاعات مشرف به زندان دولتوی سردشت که در یک پاکسازی توسط دلاوران تیپ ویژة شهدا به فرماندهی سرداد دلاور اسلام محمود کاوه و علی قمی از وجود ضد انقلاب کومله و دمکرات پاک شده بود، شبی بسیار سرد و کشنده بود؛ به طوری که برای خوابیدن یک کیسه خواب ضخیم کافی نبود از یک یا دو عدد پتو نیز استفاده کردیم، آنقدر سوز سرما شدید بود که جرأت بیرون کردن سرم را از داخل کیسه خواب نداشتم. ناگهان به این فکر افتادم که نکند ضدانقلاب ما را غافلگیر کند و همه را داخل کیسه خوابها اسیر بگیرد. این خیالات مرا وادار کرد که سرم را از کیسه خوابم بیرون ببرم و نگاهی به اطرافم بیندازم، که ناگهان مردی را دیدم که بدون حرکت ایستاده بود و هیچ صدایی و حرکتی نداشت. بلافاصله از جا پریدم و سلاحم را برداشتم و نزدیکش رفتم؛ دیدم شهید غلامحسین پازهر امامی (فرمانده گروهان علی اصغر ) نماز شب می خواند و اشکهایش از گونه هایش جاری است و زیرلب در حال قنوت برای مؤمنین دعا می کند در حالی که شدت سرما همه را وادار به رفتن به داخل سنگر و کیسه خواب کرده بود.