ايجاد روحيه در رزمندگان

راوی علی موحدی : در خط سومار که بودیم بالای ارتفاعات آنجا گردان ما بود. ما هم آنجا قبلا با شهید عظیمی بودیم. شهید عظیمی آنجا شهید شده بود و بعد از شهادت ایشان گردان دست ما بود. شهید میرزایی می آمد سر ارتفاعات از این این موشکهای باز وکا که دیگر از رده خارج شده تعداد زیادی را آنجا می چید و با سنگ و غیره جهت اینها را تنظیم می کرد. ته اینها چاشنی هایش الکتریکی هست. سیم می کشید و همه اینها را یکمرتبه مثلاً 30 _ 40 تا را باهم می زد به برق و به باطری اینها حرکت می کردند. یک سر و صدایی راه می انداخت. یکی در هوا می رفت، یکی این طرف و یکی آن طرف، بالاخره چندتایش هم می افتاد روی تپه عراقی ها و به این شکل روحیه می داد به بچه ها و از این کارهای اینطوری خیلی می کرد. یا مینهای بزرگی بود که اتفاقاً از همان سومار درآورده بودند. انگلیسی بود که آن زمان بچه ها اسمش را مین تاچری گذاشته بودند. مینهای خیلی بزرگی بود و ضد تانک بود. بعد دو تا از اینها را می گرفت با طناب می بست. داخل آن هم یک چاشنی می گذاشت و 20 _ 15 سانت هم فتیله می گذاشت و فتیله را روشن می کرد و از بالای ارتفاع پایین غلت می داد. این مین یک غلت می زد و گاهی یک کله هم می کرد و می افتاد پشت تپه عراقی ها منفجر می شد. قدرت انفجار اینها به قدری بود که اگر دو عدد مین، باهم منفجر می شد کافی بود که یک متری یا دو متری یک سنگر منفجر شود، سنگر را روی هم می خواباند. خلاصه بعد از اینکه از این کارها دو سه مورد انجام می داد، عراقی ها کلی آتش می ریختند و منطقه را می بستند به توپ و گلوله.