خبر شهادت

راوی محمدعلی سمیعی: ایشان پس از اینکه یک سال ونیم زندگی مشترکمان در تاریخ 22/12/1363 به شهادت رسیدن ولی ما از شهادت ایشان هیچگونه اطلاعی نداشتیم تا اینکه روزاول سال نو یا اینکه 1/1/64 بود که من طبق سنوات گذشته اول به منزل مادر شوهرم رفتم و زمانیکه همسرم آمد گفتم : که من را به منزل پدرم ببر تا دررور اول سال نو ازآنها هم دیدن کنیم ولی همسرم مانع از رفتن می شد و می گفت : بهتر است که یک زمان دیگری را برای رفتن انتخاب کنیم . من از این حرف همسرم تعجب کردم وبا خودم گفتم چطور شده که همیشه می توانستیم برویم ولی امروز نمی شود . درهر حال بنا به اصرار های مکرر من همسرم راضی شد که به منزل پدرم برویم ولی زمانیکه سوار ماشین شدیم وبه منزل پدرم نزدیک شدیم همسرم گفت : صادق مجروح شده است ولی من گفتم : نه صادق شهید شده و شما نمی خواهید به من چیزی بگویید . من دقیقاً به خاطر دارم که آن زمان واقعاً متاثر شدم و زمانیکه به منزل پدرم رسیدم دیدم که برادران پاسدار وسپاهی مقابل منزل پدرم ایستاده اند ویکی از عکسهای صادق هم در دست آنها است بلافاصله من پریدم و عکس را از آنها گرفتم وگفتم چرا عکس برادر من دست شماست و به داخل منزل دویدم وزمانیکه وارد منزل شدم متوجه شدم که حدس من درست بوده وصادق شهید شده است در روز دوم فروردین مابه معراج شهدا رفتیم که پیکر صادق را تحویل بگیریم ودرآنجا با جسد خونین ایشان که درباتلاق شهید شده بود و بینی ایشان هم شکسته بود وگلوله ای هم ازگردن ایشان رد شده بود برخورد کردیم ودر آنجا دیداری با جنازه این شهید بزرگوار داشتیم ودر روز سوم فروردین پیکرایشان راتشییع در بهشت رضا به خاک سپردیم .