استقامت و پایداری

احمد خاطره ای را از منطقة چزابه این گونه نقل می کرد:" حدوداً دوازده روز در تنگة چزابه مستقر بودیم. در آنجا وضعیت به گونه ای بود که برای نماز خواندن نمی توانستیم کفشهایمان را درآورده و وضو بگیریم. بلکه برای نماز خواندن تیمم می گرفتیم. پشت پاهایمان به شدت زخمی شده بود. در حینی که راه می رفتم احساس کردم که زیر پایم نرم شد. وقتی نگاه کردم، چشمم به سه جنازة عراقی افتاد که روی آنها قرار گرفته بودم. به بچه ها گفتم: بیایید ببینید چه قدر جنازة عراقی این جا مانده است. گفتند: اشکال ندارد، سر و صدا نکنید.