وصیت شماره 1 - شهید محمود شهابی آزادانی

" بسم الله الرحمن الرحیم " سلام بر امام زمان ونائب او بنیان گذار جمهوری اسلامی امام خمینی و امید امت و امام آیت الله منتظری و تمام سنگر داران نماز جمعه و سلام بر شهیدان ، و با سلام بر شما خواننده این وصیت نامه : برادر و خواهر حتما شما میخواهید بدانید که چرا من لباس رزم پوشیدم ، بلی ، یکی دو ماه از سال 62 گذشته بود که انقلابی در درونم رخ داد من که هیچ چیز را نمی دیدم چشمانم باز شد و توانستم حقیقت را درک کنم ، عشق به الله در درون من زنده شد چون بهترین خوشی هایم زمنی بود که بیشتر از پیش در مقابل خدا خاضع می شدم ، و حقارت خود را احساس می کردم ، پس برای اینکه این عشق را در درونم گسترش دهم جائی بهتر از جبهه نیافتم و چون شیفته احکام و اخلاق اسلام شده بودم و ازاخلاق اسلام خود به شدت نفرت پیدا کرده بودم مجبور شدم که جبهه راانتخاب کنم و بجنگم و احکام و اخلاق اسلام را در جهان گسترش دهم ، البته نه اینکه جبهه به من احتیاج داشته باشد که من گاهی در اینراه بردارم بلکه من احتیاج به جبهه داشتم ، چون می خواستم صفات نیکو را در خودم پیاده کنم و دیگر اینکه اگر عشق به اسلام در وجود کسی زنده شود ، نمی تواند بشنود که یک مشت آدم از خدا بی خبر اینطور رفتار می کنند و خون بهترین فرزندان این مملکت را بر زمین میریزند پس من رفتم تا با آنان مبارزه کنم چونکه اگر سکوت می کردم همدست همانها بودم وجزو ستمکاران به حساب می آمدم ، به خاطر اینکه خون من و دیگر شهیدان در این راه ریخته شده است من وصیت می کنم که شما با ضد انقلابیون به شدت مبارزه کنید ، و کسی حق ندارد در تشییع جنازه من و دیگر مراسمم چون هفتم شرکت کند به جز کسانیکه حاضر هستند در راه پیروزی این انقلاب بجنگند و خونشان را در راه اسلام بدهند . دوستان و خویشاوندانم و آشنایان ، برای من حلالیت بطلبید . " والسلام "