وصیت شماره 1 - شهید رسول شمس مقارنه

« بسم الله الرحمن الرحيم » سلام بر عاشقان و شيفتگان الله و درود بر جانبازان و فداكاران و ايثارگران قبرمان و سلام بر اولياء گرامى مخصوصا صاحب الزمان فرمانده كل قوا (عج) و درود و سلام بر نايب او خمينى كبير. بار الها نمى دانم چه بگويم و از كجا بگويم اى كاش قلمى داشتم و مى گفتم آنچه را كه نوشتن آن مشكل است ، اى كاش زبانى داشتم و مى‌گفتم آنچه را كه گفتن آن مشكل است ، اى كاش تو را مى شناختم و دل از غير تو مى كندم ، اى كاش بيدار مى شدم و مى يافتم گمشده ها را و اى كاش روز تاريك ما روشن مى گشت و شب سياه ما به روز تبديل مى‌گرديد. اى كاش چشمى داشتم غرق در سيل اشك تا كه بر خطاها و جهالتها و گناهان و بديها و بيچارگيهاى گريه كنم اى كاش دو بال داشتم تا كه در فضاى قدس عالم امكان پرواز كنم و از ديار عدم به ديار هميشه جاويد حركت كنم. براستى در اشتباهند آنانكه گمانشان اين است كه هدفى جز دنيا و رسيدن به آرزوهاى دنيايى و طلب دنيا نيست و زندگى يعنى خوردن و خوابيدن و خوش بودن و رفاه و آسايش و ..... آرى آنان سخت در اشتباهند. آگاه باشيد كه زندگى يعنى بار سفر بستن ، زندگى يعنى هجرت از عدم به سوى وجود ، زندگى يعنى زنده شدن براى جهانى ديگر و زندگى يعنى به سوى خدا حركت كردن و خداجويى و خدا خواهى ، زندگى يعنى بريدن و رفتن و رسيدن و ديدن و لذت بردن ، زندگى يعنى عشق و ايثار و ايمان و شوق و شور و حركت زندگى يعنى پرواز كردن و اوج گرفتن وصعود كردن. زندگى بدون خدا جز محيطى تاريك و اعمالى مفيد وزندانى تنگ‌بيش نيست. خوشا آنانكه رفتند و رسيدنداز اين دنيا گذشتند و جهيدندبه نور عشق بال و پر گشودندوداع كردند عالم را پريدند چه زيباست اين سخن امام متقين على (ع) كه مى فرمايد. آه « من قله الزاد و بهذا الطريق » از كمى توشه و راه دراز ، آرى خدايا كه چقدر راه سخت است جاده باريك ، آه چقدر آفات زياد است و دشمن قوى و كمبودها فراوان ، آه چقدر راه دنيا كوچك و پست است و آخرت بزرگ و ارزشمند ، آه كه چقدر از حقايق دوريم و در يك دنياى تاريك و بسته گرفتار و غافل و نادان و ؟؟؟ از حق ، آه كه چقدر خدا بزرگ است و انسان و هرچه جز اوست كوچك ، آه كه چقدر در تاريكيها بيم و از نور با فاصله. خدايا آرزويم اين است كه با شناخت و معرفت و عشق تو از اين عالم روم چرا كه هر كس جز با اين توشه رفت با خسارت رفت و بسيار ضرر كرد و آرزو دارم كه در عظمت بى‌انتهاى تو محو شوم و جز تو نبينم و جز تو نخواهم و جز تو نگريم و جز تو نجويم و جز سوى تو قدرم برندارم. نمى دانم كه ترا چگونه شكر كنم فقط بايد بگويم كه نمى توان ترا شكر كرد. اگر هزاران جان هم داشته باشيم و در راه تو بدهيم شكر ذره اى از نعمتهاى تو را نكرده ايم كه ما عاجزيم. بارالها ، دستمان بگير و بسوى كوى شعشق هدايت و با شعله اى از عشق خود هر چه را در جانمان است بسوزان كه جانمان روشن شود و قلوبمان حياتى گيرد. بارالها زبان شكر و اطهار تقصيرى بده تا كه به پيشگاه با عظمت تو اظهار تقصير نمائيم وضعف و حقارت خود را اعلام كنيم ما را بگير و چنان كن تا عبد كامل شويم و راه بندگى را در پيش گيريم و اخلاصى در وجودمان حاكم كنيم ، ما كه سر تا پا در تقصيريم و در مقابل تو هيچ كارى براى تو نكرده ايم ما را بر اين گناهان بزرگ و اين عجزمان ببخش ، ما را بر كوتاهيهامان و بر جهالتهايمان ببخش ما را بر بى راه رويهايمان ببخش و ما را ببخش كه از تو دوريم و تنها تو را نشناختيم و غير تو را برگزيده ايم. با اين همه حال عظمت لطفهاى تو اقيانوس بى انتهاى گرم تو ما را اميدوار به تو كرده را از ؟؟؟ دورمان نموده و ما را بر آن وا داشته تا كه تو را با جرئت بخوانيم و از تو بخواهيم و تويى كه وعده اجابت داده اى ما محرومان را نا اميد مكن و محروم مفرما و بسوى خود نزديك كن. تو ميدانى كه در زندگى جز تو كسى را نداريم و من همواره تنها بوده و هستم. ياران و دوستان با دوستيشان باز ناتوان بودند و هستند كه ما را از تنهايى در آورند. براستى كه انسان جز خدا كسى ر ندارد «الهى و ربى من لى غيرك » آنگاه كه طرف دلها رو بطرف دنيا است با طرف دلهايى كه رو به طرف خداست و آخرت جمع نمى شود ، آنگاه كه چشمها جز ظاهرى را نميبيند و گوشها جز ظاهرى را نمى شنود و فكرها و خيالات جز ظاهرى را نمى شنود و مكرها و خيالات جز ظاهرى را تصور نمى كند با گوشها و چشمها و فكرهايى كه ماورايى را مى بيند و مى شود و مى يابند جمع نمى شود و با هم نمى سازند. آنگاه كه جانها اسير ماده است با جانهايى كه اسير معنى و عشق جايى ديگر است جمع نمى شود و با هم نمى سازند. واقعا تنهايى را احساس مى كنم و خدا را بر اين شكر مى كنم و هرچه او خواهد همان است خدايا تو ميدانى كه در دوران زندگيم خصوصا زندگى بعد از انقلابم تو بودى كه مرا نگهبان بودى و ياور و هادى بودى. در اين دوران چند ساله هم باز عنايات و الطاف تو را مى ديدم و تو را مى خواندم و اين تو بودى كه مرا در راه تحصيل علم قرار دادى و براه صالحان و مردان نيك سيرت و صورت آوردى. گاهى با خودم فكر مى‌كردم كه چگونه شد من به حوزه و اين راه آمدم و بعد فكر مى كردم اصلا تصميمى براى حوزه نداشتم و به خيالم نيامده بود اين نتيجه مى رسيدم كه تنها خدا مرا آورده و احساس مى كردم او دست مرا گرفته و به اين راه آورده و در اين دوران تحصيل همواره او را با خود احساس مى كردم و كمك و يارى او را مى ديدم و بر كوچكى و ضعف و تقصير خود اعتراف مى كردم. براستى كه ما را امروز حياتى ديگر بدست آمد و ما را حركتى تو آغازگشت و ما را دستى به سوى خود هدايت كرد و حقا كه بسيار ناتوانيم تا كه شكر او را بنماييم شكر آن خدايى را كه بر ما منت نهاد و ما را از ظلمات بيرون و بسوى نور هدايتمان كر د ما را از اسارتها بيرون كشيد و بسوى آزادايها رهنمون گردانيد. ما را از زنجيرها و غفلتها و جهالتها بيرون آورد و بسوى بيدارى هدايت كرد و ما نبوديم و دوباره به ما بودن بخشيد. الا اى اهل عالم و اى انسانها به سوى خدا بشتابيد و بار سفر ببنديد و خود را به خدا تحويل دهيد و خود را با خدا آشنا كنيد كه جز او همه چيزها بازى و سرگرمى است جز او همه چيزهاى عالم اسباب فغلت و دورى از خداست. دنيا را پشت سر گذاريد كه دنيا با همه موجوديش هيچ نيست. دنيا را طلاق دهيد و دل به خدا دهيد و قلوب خود را با نور ايمان آبيارى كنيد كه قلب با ياد خدا مطمئن مى شود. والسلام