نوافل و نماز شب

زمانی که ایشان به مرخصی می آمدند، وقت خودشان را زیاد این جا نمی گذراندند. یک شب حدوداً ساعت 1 صبح بود که علی آقا به مرخصی آمده بودند. اتفاقاٌ زمستان بود، و هوا هم خیلی سرد شده بود. علی آقا آمدند و پس از احوالپرسی رفتند و وضو گرفتند و مشغول عبادت شدند. من عرض کردم: شما تازه از راه آمده ای و خسته اید، بهتر است تا اذان صبح استراحت کنید. علی آقا گفت: نه وقت کم است و ما باید از این وقت استفاده کنیم و نماز شب بخوانیم و وقت برای خواب زیاد است. ولی زمانی برسد که به حال این مواقع غبطه بخوریم و نتوانیم برگردیم. حتی براردهایم هم که تعریف می کنند، می گویند که ایشان حتی در سنگر هم نماز شب را ترک نمی کردند و فرصت ها را غنیمت می شمردند.