وصیت شماره 1 - شهید محمد پاک دل

بسم رب الشهدا خدا را شکر میکنم که مرگم را شهادت قرار داد. به نام الله به نام او که همه چیزم از دوست به نام او که زندگی ام در جهت دوست و زنده و ام و به نام او که شدنم در حضرت دوست و معشوق و معبود و مرا دم اوست در اینجاست که می گویند شهادت سرآغاز پایندگی است خدا را شکر می‌کنم که سالهای عمرم را تحت رهبری روح الله گذراندم و از همت ولایت فقیه بر جامعه بهره‌مند گشتم و خدا را شکر می‌کنم که مرگ مرا شهادتم قرار داده و توفیق آن را یافتم که به ندای( هل من ناصر ینصرنی) حسین پاسخ دهم و اینک می گویم که ای حسین اگر در آن فضای داغ و خونین کربلا کسی به فریادت نرسید و ندایت را لبیک نگفته ما پیروانت در فضای گرم و خونین کربلای ایران به ندای غریبی و تنهاییت لبیک می‌گوییم. حسین و اسلام و ایران راه حسین لبیک به روح الله تیره برای نائب امام خمینی لبیک و این روش یک عاشق حقیقی است و باید اینگونه باشیم. روش حسینی یعنی مبارزه مبارزه با که صبح و مرگ سرخ را بر زندگی ننگین ترجیح دادن را دنبال کنیم و گرنه غیر از این یزیدی هستیم. من از همه فامیل ها و دوستان و آشنایان خود یکایک می‌خواهم که از روحانیت اصیل پشتیبانی کرده و پشتیبان رهبر انقلاب امام خمینی و دولت جمهوری اسلامی باشند و از هر کس که در خط امام می باشد حمایت کنند من از اقوام و پدر و مادرم می خواهم که بر من گریه نکنند و اصلاً از آنها می پرسم که گریه برای چیست؟مگر کلام خداوندا نمیخوانید که می فرماید: (ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا عند ربهم یرزقون) من از برادرانم و خواهرانم می خواهم که راهم را ادامه دهند. پدر و مادر عزیزم باید افتخار کنید که چنین فرزندی را تربیت کرده اید و در راه خدا قربانی می کنید خداوند این جانهای ناقابل ما را بپذیر (جاوید باد راه شهیدان صدر اسلام) و این اولین و آخرین وصیت نامه من است والسلام