توجه به خانواده

به روایت از خلیل امیری : یادم هست زمانی که من در حال گذراندن دوره سربازی بودم برای چند روز به مرخصی آمدم و خواهرم به من گفت بچه هایم درسشان را نمی خوانند و پدرشان هم شهید شده و کسی دیگری نیست آنها را راهنمایی کند و این کا را به من سپرد من هم که عصبانی شده بودم با تندی با بچه های برخرود کردم و یکی از آنها را تنبیه کردم شب همان روز برادرم محمد جمعه را خواب دیدم که به پیش من آمد و گفت شما چرا با این بچه ها اینطور برخورد می کنید مگر خبر نداری که آنها یتیم هستند و روا نیست بر یتیمان ظلم شود شما به عنوان بزرگتر آنها هستید و باید جای خالی پدرشان را پر کنید و با نرمی و ملاطفت با آنها رفتار کنید از خواب بیدار شدم و از کرده خود خیلی پشیمان بودم و عده بستم که دیگر با آنها به تندی برخورد نکنم و از آن پس مثل فرزندانم آنها را بزرگ کردم .