حالتِ خدایی

به نقل از همسر شهید: زمانی که وارد سپاه شد، تا یک سال از آنجا حقوق نمی‌گرفت. جمعه‌ها می‌رفت بنایی تا برای خرج زندگی‌مان پولی به دست ‌آورد. برایش مستمری معلوم کرده بودند، آن روز وقتی به خانه آمد، موجِ اندوه بود که از دریای چشمانِ آرامش بیرون می‎زد. پرسیدم: «چرا ناراحتی؟» گفت: «دارند خدا و دنیا را در زندگی‌ام مخلوط می‌کنند. برایم حقوق تعیین کردند.» گفتم: «هدف مهم است.» جواب داد: «وقتی در قبال انجام کار، پولی به انسان تعلق گیرد، دیگر از حالتِ خدایی خارج می‌شود.»