وصیت شماره 1 - شهید حسن علی یوسفان نجف آبادی

اول باید به شما پدر و مادر و ای دوستان و برادران و خواهران بگویم کشته شدن من و دیگر دوستان خود و شهیدان که در دشت خوزستان زیر آتش دشمن مانده است از شما می‌پرسم برای چه بوده است که شهید شدند. فقط به جز اعتقاد به وحدانیت خدا و رسالت محمد ابن عبدالله (ص) می‌باشد و بدانید که این کشته شدند یک نوع ساختن نیست بلکه یک فوز عظیم است که خدا هر کدام از بندگانش را که شایسته این فوز بداند بنابراین نعمت بزرگ مفتخر می‌سازد بنابراین بدیهی است که در چنین کشته شدنی هیچ گونه حزن و اندوهی و آهی روا نیست. از شما برادران و خواهران مسلمان ایران می‌خواهم هم اکنون که به ریسمان الهی چنگ زده‌اید و آن ولایت امام بزرگوار خمینی بت‌شکن می‌باشد. ای مردم قهرمان ایران از شما می‌خواهم که از پیروی از ولایت فقیه که به حمدالله پیرو آن هستید، تا آخر هم باشید. پدر و مادر اگر من شهید شدم برای من گریه مکن برای امام حسین و علی‌اکبر گریه کن یا به حال خود اگر بری من گریه کردید راضی نیستم. همسرم از تو می خواهم ، این اسلحه که از دست من افتاد، پسر و دخترم را بزرگ کنید و این سلاح مرا به دست فرزندم بدهید و این امانت را که به تو می سپارم که شما هم این امانت را به دست خداوند که داده است بدهید ان‌شاءالله.