وصیت شماره 1 - شهید حسین کریمی علویجه

بسم الله الرحمن الرحیم ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون کسانی که در راه خدا کشته شده اند مرده نپندارید بلکه آنها زنده اند و در نزد پروردگار روزی می خورند. هر انسانی خواه ناخواه با این دنیای پر از فریب و نیرنگ وداع خواهد گفت ولی خوشا به حال آن برادران و خواهرانی که زینب گونه زیستند و حسین گونه شهید شدند. سخن را با مادرم شروع می کنم. مادرم که همه گونه صفات اخلاقی در وجودم حاصل روش تربیتی صحیح اوست و از او خواهش میکنم که بعد از شهادتم دو رکعت نماز بخواند و از ته دل از خدا برایم طلب آمرزش کند و خود نیز مرا حلال کند. مادرم میدانم که آن از دست دادن فرزند برای یک مادر مشکل است ولی مادر مگر من از قاسم تازه داماد و علی اکبر و علی اصغر حسین عزیزترم. مادرم خوشحال باش که فرزندت از میان تمام راههای بی ارزش مادی راه رسیدن به حد نهایی تکامل انسانی را برگزیده است ، خوشحال باش که حسین ، حسین گونه در مقابل کفر و ناحق سلاح بر کشید و مرگ با عزت را بر زندگی با ذلت ترجیح داد . پدر عزیزم پدری که وقتی در چهره خسته و دستان چروک خورده ات نگاه می کنم شرم و خجالت همه وجودم را فرا می گیرد و از اینکه نتوانستم فرزند خوبی برای شما باشم در پیشگاه خدا شرمنده ام از شما می خواهم که مرا حلال کنید . پدر جان از کمک به فقیران و مستضعفین و رزمندگان دریغ نکنید و از یاد خدا و آقا امام زمان حامی و فر مانده رزمندگان در جبهه غافل نشوید و از نایب بر حق آقا حمایت کنید و او را تنها نگذارید زیرا که ما را از جایگاههای فساد و از غفلت بیرون کشید . من جوانی که فکر و ذکرم توپ بود و سینما ، این نور روشن و جلوه الهی بود که مرا به راه راست هدایت کرد و من با آمدن در خط امام به صراط مستقیم که هر روز در مرتبه در نماز آرزوی آن را می کردم و رسیدم . شما خواهران عزیز که حقیقتا حسین گونه شدن را از شما آموختم راهی که انتخاب کردن اید هر چه مصمم تر ادامه دهید و مطمئن باشید که حضرت زینب به چنین شاگردان افتخار می کند. و شما شاگردان مکتب زینب از خدا برایم طلب مغفرت کنید و هر گاه وقت کردید برایم نماز بخوانید . و دعا کنید ..........و بدین گونه کلام شهید ناتمام پایان می گیرد و از این پس،واژه های کلامش با خون خود نگاشته می شود و با پیام خون رنگش در ؟ بارش گلوله و رگبار تجلی می یابد.