وصیت شماره 1 - شهید غلامرضا رضایی اقدائی

بسم رب الشهداء و الصالحين و لا تحسبن الذين قتلوا فى سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون. (قران كريم) خداوند بزرگ ميفرمايد: گمان ميكنيدآنانكه در راه من كشته شده‌اند مرده‌اند بلكه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى مى‌خورند. وليكن شما نمى‌بينيد. اسلام مكتبى روحبخش و رسالتى انسان ساز بعهده داشته و صداقت گفته‌هاى از همان زمان كه در قلب عرب جاهليت شروع به رشد و نمو ميكند و آنانرا كه دختران را زنده بگور مى‌كردند پيداست، او يعنى محمد آمد تا مقام واقعى انسانها را به انها نشان دهد و آمد تا زنجير عبوديت را از گردنها و دست و پاها بگسلد و راه سعادت و عروج به قله رفيع شف را رهنمود باشد او در مكانى ظهور كرد كه سياهيها و تباهيها حكومت نكرند و سايه شوم شمشيرها در پناه زور بر مشتى حاكم بودند و مايه اصيل آدميت كه روحى است الهى را از قلبها ربوده و خصم و شيطان و ديو و ددر قلبها جاى گرفته‌بودند آمد با نداى خويش انسانها را به مقام خدا گونه شدن رسانيد و در قرن اتم نيز پيرمردى از قلب ملت مظلوم ظهور كرد و از ايرانى آباد بدور از هياهوها و غمها و ترسها و لرزها به ملت ارزانى داشت و همه همگام با او براى تحقق گفته‌هايش كه درهايى از قرآن است آغاز نبرد كردند با عروسكاى آمريكايى در افتادند و آنها را نابود كردند و امروز كه روز ساختن ايران است مردكى ديگر قد علم كرده و به خاك عزيز وطن و مكتب بزرگ اسلام و ناموس مردم مسلمان بودن وشيعه بودن را داريم بايد زمينه ساز تجاوزهاى درونى وبرونى باشيم. بحق هركسيكه داراى وجان بيدار انسانى باشد حق سكوت را در هم مى شكند و همچو شيرى خروشنده وطوفنده در برابر ستمها مى‌ايستد و من كه به اين راه قدم نهادم بيدار و هوشيار و انتخابگر بوده ام. سلام بر پدر و مادرى ك مرا در دامن پر عطوف خويش هرچند به كليه‌مان حكومت ميكرد پروراند. سلام بر مادرم كه شبها برايم بيدار مانده و رنج فرزند داشتن را در هر حال تحمل كرده است. سلام بر برادران و خواهرانم كه آغازگر راه سرخ من هستند آنانكه خواهند گذاشت اسلحه خونينم بر زمين بماند اميدوارم آنرا بر گيرند و قلب ظالم در هر نقطه از دنيا را نشانه روند، سلام بر همسرم او كه تمام هستى خويش را بپاى من ناقابل فدا كرد همواره يك دوست و يار واقعى برايم بوده از تو اى تمام ايدهاى در خانه‌ام ميخواهم ك فرزندانم را دستخوش حوادث روزگار نكنى . و چون يك پدر و مادر دلسوز همواره در تمام مشكلات آنان را يارى كنى. سرپرستى بخشى از جامعه آينده بدست توست خود داى و مسوليت صيتم ب يكايك اينست كه برايم تجملات نكنيد و صبر و مقاومت را از دست ندهيد و اگر كسى برايم گريه كرد راضى نيستم.