امدادهای غیبی

35. ایشان برای ما تعریف می ?رد:" در مناطق جنگی خوزستان به مقدار زیادی ، پیاده روی ?ردیم و چون خسته شدیم ، اسلحه ها را ?نار پاهایمان گذاشتیم و دراز ?شیدیم. از نهایت خستگی بخواب رفتیم ، ظاهراً عده ای عراقی ?ه از ان ناحیه عبور می ?ردند ، متوجه ما می شوند و ف?ر می ?نند ما اسلحه را به طرف آنها نشانه رفته ایم. به همین خاطر اسلحه هایشان را روی زمین گذاشته بودند و شروع ?ردن به گفتن: " الدخیل الخمینی" و ما از سر و صدای آنها بیدار شدیم و دیدیم تعدادی عراقی اسلحه های خود را روی زمین گذاشته اند و دست روی سر گذاشته و شعار الدخیل الخمینی می دهند. ما سریع اسلحه ها را برداشتیم و آنها را بعنوان اسیر با خودمان بردیم.