احساس مسؤليت

راوی باز علی محمدی: یکبار که ایشان در اثر اصابت ترکش خمپاره مجروح شده بودبه دیدن او رفتم و تصمیم گرفتم که سر تا سر شب را در محضر ایشان بیدار بمانم . ایشان خیلی درد داشتند چون قسمتی از ترکش هنوز در بدن ایشان وجود داشت . از او پرسیدم حاج آقا شما نمی خواهید بخوابید ؟ حتماً خیلی درد دارید ؟ گفتند : بله من درد دارم و نمی توانم بخوابم ، شما بروید و بخوابید . نیمه های شب بود که یکدفعه از خواب پریدم و دیدم ایشان همانطور به پشتی تکیه داده و نشسته اند و از شدت ناراحتی همچنان بیدار بودند . مجدداً سوأل کردم هنوز هم درد دارید ؟ پاسخ دادند : " دردمن از زخم ترکش نیست ، ازجای دیگری است . شما نمی دانید چقدر درد آور است دیدن صحنه های آوارگی هموطنان عزیزم در جنوب کشور ، بله درد من از دیدن برادران و خواهران مسلمانی است که در اثر تجاوز دشمنان آواره وگرسنه و پی پناه در کوهها و بیابانها پراکنده اند . من از این رنج می برم که چرا در جبهه نیستم و اینجا باید رد خانه بمانم و استراحت کنم . " ایشان پس از دو یا سه روز ، در حالی که هنوز بهبودی کامل حاصل نشده بود به جبهه رفتند و پس از مدت کوتاهی به درجة رفیع شهادت نائل آمدند . روحشان شاد و یادشان گرامی باد .