خبر شهادت

راوی حسین کفاش: زمانی که برادرم ابوالقاسم به شهادت رسید من 12 سال بیشتر نداشتم و در مدرسه راهنمایی درس می خواندم صبح روز تشییع جنازه برادرم من خواب بودم که با صدای گریه مادرم از خواب بیدار شدم وقتی علت را جویا شدم خواهرم گفت ابوالقاسم مجروح شده و پدر و مادر به گناباد می روند تا او را ببینند. خیلی ناراحت شده بودم . آماده شدم و به طرف مدرسه راه افتادم . مدرسه ما بعد از بنیاد شهید بود و هر وقت شهیدی را می آوردند عکس او را بر روی دیوار آنجا نصب می کردند . آن روز با اینکه ناراحت بودم و می دانستم که عکس را برای چه آنجا می فرستند ولی وقتی چشمم به عکس برادرم افتاد بی تفاوت از آنجا رد شدم. به مدرسه که رسیدم دیدم مثل هر دفعه که شهیدی را می آوردند و بچه ها را صف می کردند تا تشییع جنازه ببرند بچه ها به صف بودند من توی صف ایستادم و از یکی از بچه ها سوال کردم این شهیدی که آوردند کیست؟ گفت : مگر نمی دانی که برادرت شهید شده . تا این حرف را گفت اشکم جاری شد و خودم را به پشت مدرسه رساندم و شروع کردم به گریه کردن. یکی از معلمین به پیش من آمد و گفت شما می توانید به خانه بروید ولی من قبول نکردم و همراه معلمین و دانش آموزان مدرسه به تشییع جنازه برادرم رفتم.