زخم‌ها

به نقل از خواهر شهید: دانشجوی رشتۀ داروسازی دانشگاه اصفهان بود که به دلیل فعالیت‌های انقلابی، از دانشگاه اخراج شد. بسیار متواضع بود و خاکی. بعد از پیروزی انقلاب. به استان چار محال و بختیاری رفت تا در روستاها و مناطق محروم آن فعالیت کند. کار را عار نمی‌دانست. در آن دیار به لایروبی قنات می‌پرداخت که بر حسب اتفاق یک روز داخل یکی از قنات‌ها افتاد و کمر و پایش زخمی شد. برای حفظ روحیه بچه‌ها، اصلاً درد را به چهره‌اش راه نمی‌داد و لبخند بر لب داشت. دوستانش او را به روستا رسانده بودند تا زخم‌هایش پانسمان شود. با وجود اینکه تا مدت‌ها آثار زخم بر بدن او هویدا بود؛ اما به خاطر احترام و ارزشی که برای مادرم قائل بود هرگز اجازه نداد تن مجروحش را ببینند.