دل مادر

به نقل از خواهر شهید: حسین با وقار بود و تو دل برو. قد و بالای مردانه‌اش نبود که او را عزیز کرده بود بلکه آن خصایص و منش حسین‌گونه‎اش بود که گاه او را از مرز دوست داشتن هم می‌گذراند. با این اوضاع و احوال بود که به نزد مادرم آمد و گفت: «آیا شما حاضرید که من بروم و جنازه‌ام را نیاورند؟» مادرم جواب داد: «هر طور که خدا بخواهد.» پرسید: «اگر من جنازه نداشته باشم طوری است؟» مادرم صبورانه گفت: «هر طور که خدا بخواهد من دوست دارم.» حسین پیشانی مادرم را بوسید. دستش را روی سر مادرم کشید و گفت: «الحمداله رب‌العالمین من خیالم راحت شد.» اما امان از دل مادر!!