دین‌مدار و پایبند و متعهد به شرع

آن که ارتباطات گسترده فرهنگی و اجتماعی دارد، نیاز به خلوت‌های خاص و ارتباط خاص با خدا دارد که بتواند به درستی در مسیر حق و صراط مستقیم حرکت کند. آن‌که ارتباط خوبی با خدا ندارد، با خلق خدا هم نمی‌تواند به خوبی ارتباط برقرار کند. خدمات و فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی اگرچه ضروریست ولی حد و حدودی هم دارد و آنچنان نباید در این فعالیت‌ها غرق شد که از نماز و عبادت غافل شود. صالحی ـ از همراهان و یاران شهید ـ می‌گوید: وحید از آن‌هایی بود که در عین مبارزه همه‌جانبه با ظلم شاه، نماز شبش ترک نمی‌شد. همیشه در مبارزه از دیگران جلوتر بود و همزمان اهل دعا بود و تقوای یک مسلمان را رعایت می‌کرد. حد و حدود هر کاری را می‌دانست و اهل افراط و تفریط در کارها نبود. به بهانه فعالیت سیاسی و خدمات اجتماعی، نماز و عبادت را کنار نمی‌گذاشت و به بهانه عبادت و خودسازی، کار و فعالیت اجتماعی و موضع‌گیری سیاسی را تعطیل نمی‌کرد. هم تقوای پرهیز داشت و هم تقوای ستیز. با همه تلاشها و مجاهدات شبانه روزی‌اش برای اهل نظر و علمای بزرگ مشهد مشخص بود که روحیه خودساخته‌ای دارد و خلوت‌های خوبی داشته است. اهل شهرت و به دنبال شهرت نبود؛ به دنبال انجام تکلیف الهی و مکتبی بود. شخصیت‌پرستی را نمی‌پسندید و منتقد این روحیه بود؛ همچنان که نمی‌خواست از خود بُت بسازد. متکبر و مغرور نبود. همچون شهید آوینی، عُجب را آفت انقلابیون و فعالان سیاسی می‌دانست. مخاطبان را به خودش دعوت نمی‌کرد؛ به مکتب انسان ساز اهل بیت(ع) رهنمون می ساخت