تدبیر نظامی و مدیریت

11- یادم است در ماه مبارک رمضان سال هزار و سیصد و پنجاه و هفت که مصادف بود با روزهایی که مقاومت مردم به اوج خود رسیده بود شبها در حسینیه عطارها آقای سید کاظم حسینی که از افراد انقلابی بود سخنرانی می کرد و استقبال مردم نیز بسیار پر شور بود. مردم نیز کم کم با روشنگریهای حضرت امام و علما متوجه شده بودند که باید در صحنه ها حضور داشته باشند سخنرانی های حاج آقای حسینی هم در جهت ترویج و تقویت این مسئله بود و ایشان می خواست با صحبتهایی که می کند شهر را از آن حالت خفقان و تاریکی که نیروهای وابسته به شاه، خصوصاً ساواک به وجود آورده بود خارج کند. آن شب نیز طبق معمول جمعیت زیادی به حسینیه آمده بود. پس از اتمام سخنرانی هنگامی که مردم قصد خروج از حسینیه را داشتند ناگهان صدای بگو درود بر خمینی را شنیدم صدا از بین جمعیت بود مردم با او نیز هم صدا شدند این اولین باری بود که در حسینیه اینگونه جمعیت درود بر خمینی می گفتند. وقتی خوب دقت کردم مهدی را در بین جمعیت تشخیص دادم او بود که با فریاد زدن مردم را به شعار دادن تشویق کرد. سپس خودش را در بین جمعیت گم کرد تا مبادا مشکلی برایش پیش آید. این هم نقطه عطفی بود چون کسی تا آن موقع جرأت نکرده بود فریاد درود بر خمینی را بلند بکوید مردم نیز که ترسشان ریخته بود همگی شروع به شعار دادن کردند، خلاصه آن شب بعد از اتمام سخنرانی جو خاصی بین مردم ایجاد شد.