تدبیر نظامی و مدیریت

یادم است یکبار گشتیهای عراقی آمده بودند داخل میدان مین،من و شهید پورولی هم آنجا بودیم؛ تا عراقی ها را دیدیم، با عجله خودم را به زمین انداختم تا از دید آنها مخفی شوم، اما شهید پورولی بقدری آرام نشست که انگار اصلاً اتفاقی نیفتاده است. در آن لحظات حساس ایشان از روی درایت تصمیم می گرفت. آن طرز زمین نشستن من بسیار خطرناک بود. احتمال داشت که سروصدای اسلحه بلند شود، ولی شهید پورولی اینقدر با آرامش تصمیم می گرفت که برای من (که خیلی از ایشان بزرکتر بودم) آموزنده