آفتاب زندگی نورالله در اولین روز از دی ماه 1346 آرام بخش خانوادۀ مؤمن و متعهد عباس‌زاده شد. اولین فرزند خانواده بود. وی در روستای جوزدان از توابع شهرستان نجف‌آباد متولد شد و رشد یافت. هفت ساله بود که پای در محیط علم و دانش نهاد. از هوش و ذکاوت فراوانی بهره می‌برد. ده سال بیشتر نداشت که به همراه والدین انقلابی و فهیم خود در صحنه‌های ناب قیام ملت ایران حاضر می‌شد. خانواده‌اش به رعایت موازین و ارزش‌های ناب انقلاب بسیار پایبند بودند و برای بزرگداشت روز پیروزی انقلاب و پرحماسۀ ملت ایران پرچم می‌زدند. آقانورالله تحصیلات ابتدایی خود را به اتمام رسانید و به منظور کمک به اقتصاد خانواده در امور کشاورزی و دامداری فعالیت می‌کرد. بسیار خوش برخورد و خوش اخلاق بود. در حدی که خلاف عرف نباشد، با اطرافیان و دوستانش مزاح می‌کرد. به پدر و مادرش احترام فراوان می‌گذاشت. صداقت، سادگی و بی‌آلایشی در رفتار و گفتارش هویدا بود.
با شکل‌گیری بسیج به این ارگان مردمی ‌پیوست. با وجود مخالفت‌های اطرافیانش و ضمن دیدن آموزش‌های لازم عازم جبهه‌ای نبرد حق علیه باطل شد. در جبهه بسیار پُر کار و جدی بود. به امام خمینی علاقۀ فراوان داشت و ایشان را علت اصلی عزیمت خود به سرزمین عاشقان کربلا می‌دانست. مدتی بعد به عضویت سپاه پاسداران درآمد و در لشکر8 نجف اشرف خدمت کرد. او جوانی خستگی‌ناپذیر بود که در برابر مصائب، تا پای جان ایستادگی می‌کرد. در انجام فعالیت‌های گروهی پیشتاز بود. به خاطر فعالیت‌های فراوان و ایثارگری‌هایش به عنوان فرماندهی گروهان مخابرات انتخاب شد. اهل دستور دادن به نیروهای زیر دستِ خود نبود؛ به همین دلیل از محبوبیت خاصی بهره می‌برد. به فرزندان شهدا توجه خاصی داشت و از آنان دلجویی می‌کرد. ایشان به اجرای احکام دین و شریعت در زندگی روزمره‌اش بسیار پایبند بود. مردکار و عمل بود، نه فقط اهل حرف زدن. از خودبینی و خودخواهی به شدت پرهیز می‌کرد و کم‌حرف و مؤدب بود. در تشییع جنازۀ شهدا شرکت می‌کرد و از صمیم قلب خواستار پیوستن به آسمانی‌ها بود. به شرکت در فریضۀ عبادی سیاسی نماز جمعه و اقامۀ نماز شب تأکید فراوان داشت. در نامه‌هایش آیه‌های پُرنور کلام خدا و احادیث پیامبر اعظم(ص) تبلور خاصی داشت.
سرانجام پس از چندین سال جهاد فی سبیل الله درحالی‌که تنها نوزده بهار از عمر پربرکتش می‌گذشت به تاریخ 1365/12/4در عملیات کربلای5 و در شلمچه (کربلای ایران) بر اثر موج گرفتگی برای همیشه جاودانه شد و به کاروان سرخ عاشوراییان پیوست.
«روحش شاد و راهش پر رهرو»