وصیت شماره 1 - شهید نورالله عباس زاده

اکنون که قلم را به عنوان پیام و کاغذ را به نام پیکی در دست می‌گیرم، صمیمانه‌ترین درود و گرامی‌ترین سلام‌هایم را که از اعماق قلبم نسبت به وجود پاک شما سرچشمه می‌گیرد نثار وجود مقدستان می‌کنم، سلامی به پایندگی رزمندگان اسلام و به پاکی سپیدة صبحگاهی و سلامی به فروزندگی خورشید و سلامی به ظرافت غنچه‌های گل و به بلندی کوه‌های استوار جهان، سلامی از راهی دور، ولی با قلبی نزدیک و مملو از مهر و محبت به شما عرض می‌کنم، امیدوارم که قبول فرمایید.
ای پدر و مادر گرامیم؛ همانطور که خودتان می‌دانید من پیش شما امانت بودم و شما هم امانت را پس دادید، پس در شهادت من گریه نکنید تا رستگار شوید و هیچ ناراحتی نداشته باشید که شهیدان نزد پروردگار روزی می‌خورند و چه میهمانی بهتر از مهمانی پروردگار است.
پدر و مادرم از آن وقتی که مرا بزرگ کردید و من در دامن شما پرورش یافتم، نتوانستم آن طور که شایسته فرزندی خوب برای شما باشم، نبودم. و در برابر زحماتی که شما برای من کشیدید جبران کنم. من از شما می‌خواهم که این بنده حقیر خدا را ببخشید که در روز قیامت در برابر عذاب الهی محفوظ باشم، که در روز قیامت خداوند در برابر هر کار خیری پاداشی و در برابر هر کار شری عذابی برای انسان هست. از جانب من از تمام خویشان و آشنایان حلالیت بطلبید.