عباسعلی پس از اخذ دیپلم ریاضی وارد دانشگاه شد. در سال 56 از دانشگاه شهید چمران اهواز (جندی‌شاپور) در رشتۀ مهندسی کشاورزی فارغ‌التحصیل شد. برای خدمت سربازی، عازم پادگان ذوب‌آهن شد. پخش اعلامیه برای سربازان از جمله فعالیت‌های سیاسی او در پادگان بود. با شنیدن فرمان تاریخی امام، مبنی بر ترک سربازخانه‌ها، از پادگان فرار کرد.
با پیـروزی انقلاب اسـلامی به پادگـان برگشـت و تا پایان دورۀ سـربازی در شـورای فرماندهی پادگان به خدمت مشغول شد.
به همراه دوستانش، کمیتۀ انقلاب اسلامی نجف‌آباد را پایه‌گذاری کرد، سپس برای توسعه و گسترش فعالیت‌های فرهنگی عازم شهرکرد شد و در جهاد‌سازندگی و دبیرستان‌های شهرکرد، به عنوان معلم، فعالیت‌های فرهنگی زیادی را انجام داد. علاوه بر اینکه در کلاس درس، یک معلم بود، برای دانش‌آموزان، مربی و معلم اخلاق نیز بود و با تشکیل کلاس‌های عقیدتی و نهج‌البلاغه دانش‌آموزان را هدایت و ارشاد می‌کرد. ساده‌پوشی و ساده زیستی عباسعلی، زبانزد دوستان و آشنایان بود.
سال 1360 برای یاری رزمندگان جبهه‌ها، قدم به مناطق جنگی گذاشت. در مدت کوتاهی استعدادش را بر همگان آشکار ساخت و به سِمت فرمانده گروهان و بعد فرمانده گردان منصوب شد.
در بیشتر عملیات‌ها به عنوان فرمانده گردان خـط‌شـکـن، حضـور داشـت. در عمـلیـات والفجر مقدماتی گردان تحت امرش در چند نوبت، خط دشمن را شکست و خودش هم مجروح شد.
با مرور آخرین نامۀ عباسعلی می‌توانیم به عظمت روح و اخلاصش پی ببریم:
«در حالی این مکتوب را می‌نویسم که شهادت را با چشم خویش می‌بینم. بر من مسلّم است که این سفر، آخرین سفرم خواهد بود. من حضور خدا را در جبهه‌ها می‌بینم؛ زیرا امدادهای غیبی او را به وضوح دیده‌ام. آخرین خواستۀ من از خداوند، شهادت در راهش بوده که فکر می‌کنم این نعمت را به من عطا خواهد کرد.»
حرف‌هایش در نامۀ آخر برای‌مان درسی است بزرگ از امدادهایی که به شهدا می‌شد، از اینکه لحظۀ شهادت‌شان را به خوبی می‌دانستند و اینکه خدا را حس می‌کردند. او در عملیات والفجر4 به عنوان مسئول محور لشکر8 نجف‌اشرف منصوب شد. پس از اینکه گردان‌های تحت‌فرمانش به تمامی اهداف مشخص شده رسیدند، در 28 مهر ماه 1362 در تنگۀ گرمک، بر اثر اصابت ترکش به سینه اش به شهادت رسید.
دو برادر عباسعلی، به نام‌های منصور و ناصر نیز در طول دفاع مقدس به شهادت رسیدند تا نام خانوادۀ حاج‌امینی در نجف‌آباد، همچون ستاره‌ای بدرخشد.