وصیت شماره 1 - شهید حمیدرضا کمالی

«بسمه تعالى »
«ان الله يحب الذين يقاتلون فى سبيله صفا كانهم بنيان المرصوص »
خداوند آنهايى كه در راهش با صفهاى منظم واستوار همچون سدهاى آهنين پيكار ميكنندرا دوست دارد.
با نام الله پاسدار حرمت خون شهيدان راه حق و با سلام ودرود بر منجى عالم بشريت حضرت مهدى (عج) وبا سلام فراوان بر رهبركبير انقلاب اسلامى واميد امت و امام حضرت آيت الله العظمى منتظرى وبا درود بر رزمندگان وبر معلولين ومجروحين وجانبازان وبا درود فراوان برخانواده هاى شهدا ومعلولين وصيتنامه خود را در دل سنگر آغاز ميكنم. سلام و درود بر مردم شهيد پرور و هميشه درصحنه انقلاب سلام بر مردم شهيد پرور خوراسگان سلام بر شما اى صبوران تاريخ كه با صبر خود درسى به رزمندگان داديدكه تا پيروزى نهايى دست از جنگ نخواهند داشت .توصيه اى به شما ميكنم كه هميشه و مانند قبل در صحنه انقلاب باشيد تا هيچ فرد ضد انقلابى نتواند درباره اين انقلاب و اين خون شهيدان بد گويى بكند با مشت بر دهان آنها بزنيد تا نتوانند از جا بلند شوند و در همه حال پيرو امام واسلام باشيد و امام را دعا كنيد كه اگر خداى نا كرده اين رهبر از دست ما گرفته شود امكان شكست انقلاب وجود دارد.
سلام بر تو اى پدر و مادر گرامى سلام ودرود فراوان بر شما. ميدانم كه براى شما خانواده برادر يا فرزند خوبى نبودم ولى اميدوارم كه مرا ببخشيد وحلالم كنيدوخوشحال باشيد كه امانت خود را به خدا تحويل داديد براى من گريه نكنيد وهر گاه خواستيد گريه كنيد براى امام حسين مظلوم وبى سر گريه كنيد. برادران و خواهران مى دانم وقتى من ميروم ناراحت ميشويد ولى بدانيد براى خدا رفته ام و به خاطر خدا رفته ام من عاشق جبهه و جنگ بودم. مسلم جان مرا ببخش چون من به همه شما خيلى اذيت كردهام و حالا فهميده ام كه چه كارى كددم و اگر شما مرا حلال كنيد خدا هم مرا مى بخشد. خواهرانم بچه هاى خود را خوب تربيت كنيد وتحويل اسلام و جامعه اسلامى دهيد كه اسلام به ما احتياج دارد. ما بايد دين را حفظ كنيم از تمام خويشان و دوستان و آشنايان حلاليت مى طلبم. پدر جان مى دانم كه براى بزرگ كردن من سختى ها كشيدى من از شما متشكرم كه مرا پرورش داده و تحويل اين انقلاب دادى و شما دين خود را اداء كردى. برادر و خواهرم درستان را بخوانيد وبه اين جامعه خدمت كنيد ديگر عرضى ندارم. در پايان از خداوند طلب آمرزش ميكنم و اميدوارم كه من و شما را در صف بندگان خود قرار دهد.
در معبد عشق جان فدا بايد كرد -يعنى به حسين اقتدا بايد كرد
بى سر به لقاى يار بايد رفت -دينى است كه اين گونه فدا بايد كرد
«والسلام »