روزه

به روایت از محبوبه امیری نیک : بهترین خاطره ای که از او به یاد دارم و هیچ زمانی از یادم نمی رود مربوط به روز های آخر ماه رمضان بود که یک شب سحر ما خواب ماندیم و 10 دقیقه تا اذان فرصت داشتیم پدرم برای اینکه فرصت کم بود چای و غذای من را در کاسه ای سرد می کرد و به من داد تا بخورم تا بتوانم فردا را روزه بگیرم و خودش بدون سحری فردای آنروز روزه گرفت .