وصیت شماره 1 - شهید علی صدیقی پوده

« بسمه تعالى »  به نام او ، به نام خدا ، كه از اويم ، براى اويم ، هستم براى اوست ، رفتنم براى اوست و باز گشتم بسوى اوست « من المؤمنين رجال صدقوا ما عاهدوا والله عليه فمنهم من قضى نحبه و منهم من ينتظرو ما بدلوا تبديلا».
بعضى از آن مؤمنان بزرگ مردانى هستند كه به عهد و پيمان كه با خداى خود بستند كاملا وفا كردند بعضى هم به آن عهد ايستادگى كردند تا در راه او شهيد شدند و برخى با انتظار مقاومت كرده و به هيچ وجه عهد خود را تعبير ندادند . شهادت هديه‌اى است گرانبها از جانب خداوند تبارك و تعالى براى بندگان خالص خود كه نصيب هر كس نمى شود.
جهاد در راه خدا گذشتن از علائق نفسانى و حسينى وارد شدن به حسينى گونه شدن است و ببين كجائى و چه كار مى كنى آنچه گذشت هيچ است و آنچه خواهد آمد كو و چه ميدانيم كه چه خواهد آمد پس من هستم و اكنون پس بر خيزم و به فكر خويش باشم. « اليوم عمل بلاحساب بلاعمل »
(امروز ميدان كار و فردا بازار مزد است امروز عمل است بدون حساب و فردا حساب است بدون عمل ) دنيا را براى دنيا نخواهيد بلكه بكوشيد دنيا را در جهت آخرتتان بكار گيريد و در هر حال رضايت حق بارى تعالى را بخود جلب نمائيد. خدايا من چطور شكرو سپاس تو را بجا آورم از اينكه چنين پدرو مادر عزيز و بزرگوارى به من عنايت فرمودى و آنها چقدر سعى و همت در تربيت من داشتند ولى من در عوض به آنها زحمت و رنج دادم.
و اما تو اى پدرو مادر عزيزم بدان كه عشق حسين مرا آواره و حيران كرده و به خدمت سربازى و جبهه كشانيده و از پدرومادرم و خويشانم مى خواهم كه براى من گريه نكنند و اشك نريزند از همه دوستان و خويشان و بخصوص ازپدرو مادرم حلاليت ميطلبم.
اگر من كشته شدم در خانمان را بيرق سرخ بگيريد چون من از سرخ ، از لاله ، خيلى خوشم ميآيد و درشهادت من شربت و شيرينى بخوريد.
« والسلام »