وصیت شماره 2 - شهید شعبان علی زمانی نیستانی

" بسم الله الرحمن الرحیم"
برای اینکه وصیت نامه ام را زیاد پر نکرده باشم در این برگه دو سه جمله بعرض می رسانم . مادرم و پدرم هیچ ناراحت نباشید زیرا در راه خدا داده ید ومن یک امانت بودم نزد شما و شما امانت را به صاحبش دادید و خدا را فراموش نکنید .
خواهر عزیزم هیچ ناراحت مباش و من وظیفه برادریم را نسبت به شما انجام ندادم و نتوانستم مسئو لیت خودم را به عنوان یک برادر شایسته انجام دهم . خواهرم امیدوارم آنچنان زینب گونه باشی که مادرت را هم دلداری کنی و هیچ ناراحت مباش زیرا همه باید برویم و هر کس به گونه ای و من اینگو نه رفتن را انتخاب کردم . خواهرم احمد را شیر مرد کن تا در راه حق خدمت کند . او را از کوچکی با قرآن و اسلام آشنا کنید تا از پایه قوی بشود . با او بگوئید که اسلحه دائی ات زمین افتاده تو باید بزرگ شوی و اسلحه دائی ات را برداری . پدر عزیزم اگر من نتوانستم فرزندی خوب باشم باید مرا حلال کنی و هیچ گاه ناراحت مباش و امیدت به خدا با شد دیگر عرضی ندارم .
هر مقدار کتاب دارم و مورد استفاده نیست به تبلیغات سپاه تحویل دهید و مقدار ی از پولهایم را که می دانید مورد احتیاجتان نیست به جبهه بدهید .
" والسلام "