وصیت شماره 4 - شهید احمد صنیع زاده

بسم الله الرحمن الرحیم
همسرم : تو خود خوب تقدیرات الهی را میدانی و درک میکنی و خوب میدانی که ما را هم گریزی از این مقدرات نیست و البته به این معنی نیست که ما خود نقشی نداشته باشیم چرا که ما از خداوند طلب هدایت میکنیم و او هم ما را اینچنین هدایت میکند و اگر نیت و آرزوی ما چیز دیگر باشد با زفرق میکند.
بهر حال زندگی دار گذر است و جای ماندن نیست و صحنه و میدانی برای آزمایش و امتحان تا سنجیده شویم و در آخرت به آنچه عمل نموده ایم رسیده و اجر دریافت داریم .
همسرم:
خوب میدانی که ائمه معصومین ما چگونه زیستند و چگونه رفتن دو ماها بایستی انشالله پیرو باشیم .
سعی کنید با رخ دادن یک مسئه در زندگی هر چقدر هم دشوار از پا در نیایی و با استمداد از خداوند صبر نمایی .
همسرم: این درست که من میروم و زحمتی هم از خود بر تو باقی میگذارم و لکن خدا را گواه میگیرم من در ادامه هدفی که داشتم بسیار زحمت کشیده و رنجها تحمل کردم این نبود که فقط زحمتی به تو تحمیل کرده و خود در آسایش بوده باشم .
بهر صورت از تو تقاضا مندم اگر خداوند فرزندی به من و تو بخشید کمال مهر و محبت را نسبت به او روا دار و گونه ای عمل کن که فرزندم تو را نه تنها به عنوان یک ماد بلکه بجای پدر خود احساس کند .
رعایت احکام اسلام و پرورش فرزندم به ویژه با موازین اسلام و مقاومت و صبر آخرین تذکراتی است که خدمت شما تقدیم میکنم .
"والسلام"