وصیت شماره 1 - شهید حسن زمانی قهاره

به نام خدا
ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون
مپندارید کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می خورند.
امید است که بتوانم جانم را در راه خدا و امام عزیز نثار کنم تا بتوانم وظیفه ام را نسبت به انقلاب اسلامی انجام داده و هر کجا که احتیاجی به جانبازی باشد خود را در انجا حاضر کنم و نگذارم ایران پایمال اجانب از خدا بی خبران شود.
من عاشق حسین(ع) و وارث او امام خمینی می باشم و از جان و دل راضی هستم و جانم را فدای اسلام خواهم کرد و به پیشواز کاروان حسین(ع) می روم و راه امام را می پوید که به جز راه امام راه رهایی نمی یابم و شهادت را برای خود افتخار می دانم.
به پدر و مادرم سفارش می کنم در شهادت من گریه و زاری نکنند برادران و خواهرانم را سلام فراوان می رسانم و امید است دیگران راه مرا دنبال کنند و همیشه دعا گوی رهبر امام خمینی باشند واسلام را یاری کنید به امید پیروزی اسلام بر کفر