وصیت شماره 1 - شهید عباس علی جان نثاری لادانی

بسم رب الشهدا والصالحین با درود و سلام به امام امت و امت شهید پرور ایران و با سلام به پدران و مادران شهیدان و با سلام به مجروحین وصیت خود را آغاز می کنم. پدر و مادر عزیزم و خواهران و برادران عزیزم، سلام علیکم بما صبرتم. ای پدرجان، وصیت من این است که با شهید شدن من ناراحت نشوید، چون برای خداست و اگر برای خدا نبود سه سال من به جبهه نمی رفتم، ولی حالا که می بینید برای خدا رفتم. سلام علیکم ای پدر و مادر عزیزم که مرا این جور تربیت کردید که به راه راست بروم و سلام علیکم برادر عزیزم محمد حسین. وقتی که تو بزرگ شدی راهم را ادامه بده که این انقلاب اسلامی زنده بماند و اما شما ای خواهران عزیزم، وصیت من با شما این است که برای من گریه نکنید و اگر گریه می کنید برای امام حسین (علیه السلام) گریه کنید و حسین حسین کنید. امیدوارم که مرا ببخشید و به من دعا کنید و هر وقت تکیه شهدا می آیید زیارت عاشورا را برایم بخوانید. و سلام ای برادر عزیز کوچکم هاشم، انشاءلله بزرگ می شوی و با آمریکا می جنگی و اسلام را زنده نگه می داری. ای پدر و مادر عزیزم، مرا حلال کنید چون من شما را خیلی اذیت کردم. امیدوارم مرا ببخشید. ای پدرجان، از قول من از همه حلالیت بطلب، پدر و مادر عزیزم امام را دعا کنید. ای خواهران و برادران، خویشاوندان و دوستان همگی مرا حلال کنید. در پایان خواهشی دارم از شما پدر و مادرم یا غیر: من ۹ روز روزه بدهکارم که هفت تای آن کفاره دارد برای من این روزه ها را بگیرید. والسلام. من الله توفیق.