وصیت شماره 1 - شهید علی ملکوتی خواه

بسم الله الرحمن الرحیم "
و لا تحسبن الذین قتوا فی سبیل الله امواتا بل احیا ء عند ربهم یرزقون .
کسانیکه در راه خدا کشته می شوند مرده مپندارید بلکه آنها زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند .
بی عشق خمینی نتوان عاشق مهدی شد با درود و سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران امام خمینی و با درود به امت شهید پرور و با درود به رزمندگان این جانب علی ملکوتی فرزند عباس ملکوتی وصیت نامه خود را آغاز می کنم .
من هر چه فکر کردم راهی بهتر از راه امام خمینی نیافتم من چند حرف دارم : اول حرف من به مادر عزیزم مرا حلال کن و هر بدی از من دیده اید مرا ببخش و از این که با شما خداحافظی نکردم معذرت می خواهم اگر عمری باقی بود و آمدم که مرا می بینید و اگر شهید هم شدم که انشا ء الله مرا حلال می کنید اگر شهید شدم افتخار کن که چنین فرزندی را پرورش داده بودی برای اسلام .
و پدر عزیزم شما هم همچنین مرا حلال کنید و اگر در کودکی از روی نادانی حرف شما را گوش نکرده ام و بدی از من دیده اید مرا ببخشید گر چه شهادت نصیب همه کس نمی شود و شما ای خواهرانم در سنگر اسلام با هر شایعه پرا کنی و هر ضد انقلابی بر خود کردید حرف آنان را سرکوب کنید . و شما ای برادر بزرگو هر جا دیدید کسی بد به انقلاب و روحانیت فقیه بد می گوید همان جا سرکوبش کن و تو ای برادر کوچکم سنگر مدرسه را حفظ کن که مملکت ما احتیاج به فرهنگ دارد و ای پدر و مادر و برادر و خواهرانم به شهادت من افتخار کنئیزد و مبادا در تشییع جنازه من گریه و ناراحتی کنید و اگر خدا شهادت را نصیبم کرد مرا در گلستان شهدا دفن کنید دیگر حرفی ندارم به جز پیروزی اسلام بر کفر خداوند ظهور امام زمان را نزدیک بفرمائید خداوندا سایه امام خمینی را از سر ما کوتاه نفرماید .
" والسلام"