وصیت شماره 1 - شهید محسن قاضی عسگر

" بسم الله الرحمن الرحیم "
و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله فیقاتل بل احیا ء عند ربهم یرزقون .
فعالیتهای جوانها اگر چه زیاد است لکن باید زیادتر بشود و هر روز از دو روز بعد بهتر باشند و خود شان را آماده کند برای اینکه درمقابل این قدرتها بزرگ ایستادگی کنند . من وصیت خود را با سلام به رهبر بزرگ شیعیان جهان امام خمینی و ملت ارجمند و برادران و پدر و مادرم و این چنین آغاز می کنم که اول سخن خود را با ملت شروع می کنم که اگر ما ملت ایران و شاید تمام شیعیان جهان بهشتی ها و رجائی ها ، باهنر ها و ... دادیم و آنهنا هم به ملکوت اعلاء پیوستند اما خیال نکنیم که امامان تنها شد و دیگر یاری نما بلکه ما تماممان یکایک یاد او هستیم و این را بدانیم که در میان ما هزاران بهشتی و رجائی ؟ امام این تنها افکار و اندیشه منافقین و از اینکه این ا فراد و این ؟ ؟ متفکر را داریم ناراحت نباشند و به این سخن امام لبیک بگوییم که گفتند هر چه ما را بکشند ملت بیدار می شود . و سخن که با منافقیین و جوانان ؟ خورده دارم می خواهم بگویم که هر چند شاید هم بدانند ولی من هم باز باز گو می کنم که انها عوض اینکه بروند و د راغوش اسلام خدمت کند رفتند در آغوش جنایتکاران از جمله ؟ شهرام ها و غیره و من می خواهم بگویم که هر چند من کسی نیستم که به شما نصیحت کنم ولی عاجزانه می خواهم از شما جوانانی که حال باید عاشق شهادت و اسلام باشد و ؟ این خیانتکاران را خوردید می خواهم که بنشینید یک جائی و خلوت کند و کمی فکر نمایند و ببینید این کار را ؟ شما می کنید یا نه آیا دست غیب این پیرمرد نستوه با شما چه کرده بود که انان و محافظینی را هزاران تکه کردید آیا آن کودکانی که در ؟ سوزانید چه کرده بود ؟؟ و کمی فکر کنید به این کارهای زشت و ناپسند خود و اگر راه بر کشتند و بر گردید زیرا اینکه با خشم مردم کشته نشدید بیایید د رآغوشی اسلام و توبه کنید زیرا توبه شما بسیار نزد خدا قبول است و سخن دیگرم با دانش آموزانی عزیز است که سنگر مدرسه خود را رهاذ نکنند و زیرا مانند این است که شما در جنگ باشید و اسلحه خود را به زمین گذاشته و فرار کنید ؟ از شما عاجزانه می خواهم که راه من محصل را ادامه داده و سنگر خود را شرک نکرده و از تمام کسانی که من به آنها اذیتی کردم و یا کار خلافی کرده ام مرا ببخشند و از ملت هم مخصوصا برادران هم رزم که در جبهه نبرد حق علیه باطل شرک کرده اند این است که اگر مرا مرگ فرا رسید مرگ من را تنها مرگ د رراه خدا و فی سبیل الله قرار داده باشد و از مسئولین می خوام که اگر امکانات اجازه می دهد و پدر و مادرم لیاقتی را دارند و اگر امام اجازه می دهد آنها را پدر ؟ برده از نزدیک امام را زیارت نمایند و با امام چند کلمه ای سخن بگویید و سخن آخرم این است که اگر من از آن موقعی که به این دنیا پا گذاشته ام و پدر و مادرم را اذیت کردم و نتوانستم در این دنیا جبران آن همه زحمتشان را که شب و نیمه شب از خواب آنها را بیدار کردم تا شیر بخرم و دوباره بخوابم و دیگر اذیت می خواهم بگویم به پدر و مادرم که اگر در این دنیا جبران نکردم و دیگر اذ یت می خواهم بگویم به پدر و مادرم که اگر در این دنیا جبران نکردم شاید د ران دنیا جبران آن همه زحمت را بکشم و سخن دیگر که یادم رفته بود این ؟ که از کسانی که این وصیتنامه را می خوانید که اگر وقت دادند و می توانند یک نماز شب و یک روزه برای من و حجت الاسلام شمسی آبادی بگیرند و بخواند .
" والسلام "