معیار داشتن و توجه به مباحث بنیادی

دیالمه در بحث‌ها همیشه به صورت مبنایی بحث می‌کرد و تلاش داشت مخاطبان و همراهانشان ملاک و مبنا دست‌شان باشد و تابع جو و احساسات و شور و شعارها قرار نگیرند. دیالمه تابع جو و احساسات زمانه نبود و ذهن نقّاد و تحلیلگری داشت. نمی‌خواست شاگردان و همراهانش مقلّد بار بیایند. به آن‌ها اعتماد به نفس می‌داد و تشویق‌شان می‌کرد که در مباحث و جلسات، حضور فعالی داشته باشند و نقّاد و تحلیلگر بار بیایند. حُبّ و بُغض‌های شخصی‌ در مقابل شخصیت‌ باتقوا و اندیشمند او جایگاهی نداشت. وقتی از کسی انتقاد می‌کرد با دلیل و منطق جلو می‌رفت. کسی جرأت نداشت در غَلَیان احساسات و هیجانات آن روزها، علیه افراد محبوب حرفی بزند، اما او حقیقت را فدای مصلحت نمی‌کرد.