وصیت شماره 1 - شهید مختار زردشتی

شهید مختار زردشتی می‌گوید: فکر می‌کنم در پیمانی که با خداوند و حسین (علیه السلام) بسته ام قصور کردم و آن متاعی را که قرار بود چند صباحی پیش به خداوند تقدیم کنم به فراموشی سپرده ام و خود را در دریای ذلت و خواری دنیا غرق نموده ام و این امانت الهی را ندانسته به دست گرگ‌های بیابان سپرده‌ام. اما نه، خداوند همیشه بخشنده است و مرا نسبت به این قصور می بخشد و متاعم را اگر چه نیازی به آن ندارد با تمام ارزش و به قیمت خود می خرد. پس، دیگر تأمل برای چیست؟ آیا نه این است که ما می‌خواهیم او را داشته باشیم پس کوتاهی برای چیست؟ مگر نه این است. ما می خواهیم محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و امیرمومنان حضرت علی (علیه السلام) را پیروی کرده باشیم پس دیگر قصور برای چیست؟