وصیت شماره 1 - شهید مظفر سلیمانی

آن کسی که زنده می ماند خداست اولین وصیت من این است که به آب و خاک کشور جمهوری اسلامی ایران دارم انجام وظیفه می کنم و این یک افتخار است برای من است . وصیت می کنم که بعد از اینکه به هر طریق مرگم فرا رسد و اگر افتخار شهادت نصیبم شد به پدر و مادر و برادرانم و خواهرانم بگویم که برای من گریه و زاری نکند چون تا قطره ای که خون در بدن دارم باید از این آب و خاک مملکت دفاع کنم و تا دشمنان انقلاب و جمهوری اسلامی ایران نتوانندسوء استفاده کنند و از شما می خواهم بر سر مزار شهدا بروید و تلاوت آیات قرآن مجید بخوانید و قدر شهدا و جانبازان و اسیران را بدانید چون به خاطر دفاع از میهن از جان و مال خود گذشتند وصیت می کنم پدرم و برادرانم هرگز خون شهدا را فراموش نکنید و حضرت محمد (ص) می فرمایند در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبران است دوست دارم که تا جوان هستم بخاطر دفاع از میهن انجام وظیفه می کنم و بدرجه رفیع شهادت برسم در پایان چند شعر تقدیم می کنم به دوست دارانم و مادرم: آنقدر از زندگی دل تنگ و دلگیرم که روز شهادت اگر شهر ما گذر کردی و یا به کوچه ما گذشتی به مادرم بگو دست از حنا بندانم بردارد با ارادت مخلصانه دوستدار همیشگی شما.