عشق شهادت

راوی حسین رضوانی: یک روز من برای دیدن آقای نیک عیش به تیپ امام موسی (ع) که شوش مستقر بود رفتم . ایشان را در حال شستن لباس دیدم . بعد از سلام و احوالپرسی دست از لباس شستن کشید و آن را به بعد موکول کرد . گفتم : نه آقا جان ، کارت را تمام کن . گفت : نه بعد می شویم . گفتم : نه بهتر است هین حالا کارت را تمام کنی . بالاخره با اصرار من ایشان لباسش را شست . سپس با هم شروع به صحبت کردیم و حدود سه ساعت در رابطه با مسائل معنوی سحبت نمودیم . قبل از خداحافظی آقای نیک عیش مهری را به من داد و گفت : قبل از شستن لباسم این مهر را از این کلوخها درست کردم . سپس آهی کشید و گفت : حسین ؛ گفتم : بله . گفت : دعا کن من شهید بشوم . گفتم : حضور در اینجا احتمال شهادت را هم دارد زیرا با این خمپاره و آتشی که دشمن می ریزد باب شهادت باز است ، مگر اینکه شهادت نصیب تو نباشد . ایشان دوباره آهی طولانی کشید . گفتم : خوب چرا اینقدر آه می کشی . گفت : دیگر از این دنیا خسته شدم ، دوست دارم از مسائل دنیایی زودتر دور شوم .